فصل اوّل : نصايح متعلّقه به سلاطين و حكّام
در بيان آنچه بر سلاطين عظام ذوى الاحترام مراعات و لحاظ آن لازم است ، و آن چند چيز است :
اوّل : آنكه در هرحالى از احوال به ذات پاك قادر متعال متوكّل و به فضل و رحمت بىغايت حضرت ذو الجلال متوسّل بوده ، توفيق سرانجام هر مهمى را بر وجه صواب از درگاه رب الارباب مسألت نمايند ، و تمشيت هر امرى را به مشيّت آن جناب دانند ، و روز و شب به كليد زبان عجز و انكسار ابواب سعادات دو جهانى را بر روى خود گشايند ، و به وسعت ملك و كثرت سپاه و فراوانى خزانه و دستگاه مغرور نشوند .
شعر « 1 »
پادشاهيّت ميسّر نشود بر سر خلق * تا به شب بر در معبود گدائى نكنى
دويّم : آنكه بهقدر مقدور تأكيد قواعد شريعت غرّا و تنفيذ احكام ملّت بيضاء را مكنون ضمير منير و پيشنهاد خاطر حقپذير گردانند ، و پر ظاهر
هامش
( 1 ) شعر : در « د » نيامده است ، بيت : « ب » .