« كوتوال » يعنى داروغهء آنجا مير ذو الفقار على نامى بود ، با وجود آنكه از اهل سنت و جماعت بود ، چون مطلع شد حاضر گرديد و در تهيّوء و درستى امورات و لوازم سفر و خدمتگذارى از خود به قصور راضى نشد .
احوال شيخ محمّد على حزين « 1 »
و در آن شهر بود عاليشان حاجى محمّد بيگ و على اصغر بيگ سمنانى و جمعى ديگر از قزلباشيه ؛ و اغلب اوقات حاضر مىشدند . و قريب به خارج شهر واقع بود ؛ مقبرهء شيخ محمّد على جيلانى « 2 » متخلّص به حزين كه از احفاد عارف ربّانى شيخ ابراهيم معروف به زاهد جيلانى « 3 » ؛ مرشد و مطاع شاه صفى
هامش
( 1 ) عنوان : در « ب » نيامده است .
( 2 ) شيخ محمّد على بن ابيطالب بن عبد اللّه بن على بن عطاء اللّه زاهدى جيلانى لاهيجانى اصفهانى ، معروف به شيخ على حزين ، از اكابر متأخرين علماى شيعه و بزرگان شعراى آن طبقه مىباشد ، كه بسيار عابد و زاهد بود ، و در زمان صفويه مىزيسته ، و در سال 1146 هجرى به هندوستان رفت ، و در سال 1181 در ( 77 ) سالگى در بنارس وفات يافت ، از تأليفات اوست : الامامه ، الاغاثه في الامامه ، الادعيه و الادويه ، بشارة النبوه ، و غيره . . . ( ريحانة الأدب : 2 / 41 )
( 3 ) شيخ ابراهيم بن عبد اللّه بن عطاء اللّه اصفهانى ، زاهدى گيلانى ، از افاضل متبحرين علماى اوائل قرن دوازدهم هجرى مىباشد كه جامع علوم دينيّه ، مظهر معارف يقينيّه ، حاوى كمالات صوريّه و معنويه ، مؤيد به تأييدات الهيّه ، حسن التقرير و التحرير ، در شعر و انشاء و كشف معمّا بىنظير بود و اقسام خطوط معموله را خوب مىنوشت . از تأليفات اوست : حاشيهء مختلف علامه كه نامش « رافع الخلاف » ، حاشيه كشاف يا كاشف الغواشى ، و غيره . . . و در سال 1119 هجرى در لاهيجان وفات يافت . ( ريحانة الأدب : 2 / 356 )