فصل سيّم : فقيه الزمان جناب آقا محمّد جعفر دام ظله
عالى جناب مقدس القاب زبدة الاطياب و نقاوة الانجاب ، فاضل ربّانى و عالم صمدانى ؛ مقدّس بىنظير و زاهد روشن ضمير ، عمدة المحققين و قدوة المجتهدين ، العالم المظفر آقا محمّد جعفر - دام ظله العالى - فرزند اكبر ارشد والد بزرگوار به حدت فهم « 1 » ، و استقامت سليقه و جامعيت فنون علميّه ، خصوص اصول و فقه موصوف ، و به زهد و تقوى بين الاعلام و الافاضل معروف ، طبع شريفش نقّاد رايج و كاسد ، و محك ناقص و كامل ، و دست دريا نوالش رشك ابر بهار ، و به حال اين فقير و ديگر برادران ؛ نهايت رئوف و نيكوكار ، و در تواضع و فروتنى يگانهء روزگار ، و پيوسته ملجأ فقرا و ضعفاست .
ولادت با سعادتش در بلدهء طيّبهء كربلاى معلّى در ليلة الاربعاء « 2 » ، بيست و ششم جمادى الآخر سنهء يك هزار و يكصد و هفتاد و هشت [ 1178 ] « 3 » اتفاق افتاد و با والد مرحوم به ايران رفته ؛ و مدّتى در دار المؤمنين قم ، در خدمت بندگان ، فاضل كامل عامل ، مرجع اكابر و افاضل ، مجتهد الزمان مطاعى جناب ميرزا ابو القاسم جاپلاقى « 4 » - مدّ ظلّه مصنف كتاب
هامش
( 1 ) حدت فهم : تيزهوشى .
( 2 ) شب چهارشنبه .
( 3 ) از بيست و ششم تا هفتاد و هشت : در « د » نيامده است .
( 4 ) ميرزاى قمّى ، چابلاقى : « د » .