غيره را متصدّى شد و در كمال خوبى به حسن كفايت اصلاح فرمود و اغلب قروض پدر را ، كه در زمان غلاى 1288 از جهت إعانت فقرا ثابت بود ، ادا فرمود » . « 1 »
« عالمى متبحّر و فقيهى متدرّب بود . در غايت استقامت سليقه و جودت استنباط بود . در فقه يد طولى داشت . مجلس درسش مشحون از فضلا بود و جمعى درسش را مى نوشتند . . . در اوايل بلوغ به عتبات مسافرت نمود و يك چندى به تحصيل كوشيد و مراجعت فرموده متأهل گرديد ، باز مراجعت نمود و پس از مدّتى مراجعت كرده ، شروع به ترويج دين حنيف فرمود . جماعت نمازش در آخر عمر در مسجد نو محيّر العقول شد و مجلس درسش تقريباً يكصد و پنجاه طلبه را حاوى بود ، و در تمام امور شرعيه مداخلت مى فرمود و در اواخر عمر از جمله اركان دين و زعماى مسلمين گرديد . وى حدّت فهم و استقامت فكر و قوّت حفظ را جمع نموده بود و در اخلاق نظير نداشت .
هامش
( 1 ) . ترجمه ارشاد الاذهان ، آية الله حاج شيخ مهدى نجفى ، مقدّمه ، ص 47 - 48 .