وى در سال 1252 ق در خوانسار متولد شد . دروس مقدّماتى را نزد اساتيد آن زمان آموخت . سپس رهسپار حوزه علميه اصفهان شد و به همراه آقا سيد محمد كاظم يزدى صاحب عروه از محضر حاج شيخ محمد باقر بهره مند گرديد . « 1 »
آنگاه به نجف اشرف مهاجرت كرد و از درس بزرگانى همچون حاج سيد حسين كوهكمرى بهره برد و پس از كسب اجازات متعدّد اجتهاد به خوانسار مراجعت نمود .
وى در نهم ربيع الاول 1337 ق دار فانى را وداع گفت . در اين زمان هفتاد سال از فوت پدرش آقا مير ابو القاسم مى گذشت ، لذا تصميم گرفتند كه او را در قبر پدر دفن نمايند امّا هنگام شكافتن قبر ، جسد آقا مير ابو القاسم را تازه يافتند ؛ از اين رو جنازه آقا سيد على را در جوار او به خاك سپردند .
آقا سيد على مجتهد عالمى بسيار متواضع بود . در برخورد با كشاورزان دست آنان را مى بوسيد و التماس دعا مى گفت .
وى داراى دو پسر بود :
1 . آقا ميرزا ابو القاسم علوى ، از فضلا و مدرّسين خوانسار .
هامش
( 1 ) . از آن مرحوم نقل است كه در صف اول نماز جماعت استادشان آيةالله نجفى هشتاد نفر مجتهد مسلّم حضور داشتند كه يكى از آنها صاحب عروه بود . روزى يك نفر از نوكران امام جمعه شراب خورده بود . آية الله نجفى دستور داد او را بگيرند و حدّ شرعى را بر او جارى كنند . امام جمعه از اين جريان ناراحت شده و به غلامان خود دستور داد هشتاد طناب را آماده كنند و به طرف نماز جماعت بروند و وقتى نماز جماعت بسته شد هركدام يك طناب به گردن علماى صف اول از جمله صاحب عروه بزنند و آنها را ببرند در مقابل خانه امام جمعه و به جايى كه اسب ها را مى بستند ببندند . غلامى كه مأمور آقا سيد محمد كاظم بود سيد را بيش تر مى زد و اذيت مى كرد .