در 17 سالگى به نجف اشرف هجرت نموده و مدّت 12 سال از محضر آيات عظام : شيخ لطف الله مازندرانى ، حاج شيخ زين العابدين مازندرانى ، ملا محمد فاضل ايروانى ، ميرزا محمد حسن شيرازى و ميرزا حبيب الله رشتى بهره برده و به درجه اجتهاد نايل گرديده و به تدريس پرداخت ، ولى به علت ابتلا به ناراحتى قلبى مجبور به بازگشت به ايران شد و در شيراز اقامت نموده و حدود چهل سال در آن شهر به تدريس و انجام وظايف دينى اشتغال داشت .
وى در جريان مشروطه خواهى از طرفداران صاحب عروه بود و در اين راه رنج هاى زيادى متحمل گرديد . در سال 1342 به قصد زيارت حضرت رضا عليه السلام عازم سفر شد ولى به علت ابتلا به بيمارى مجبور به اقامت در اصفهان و معالجه شد و پس از دو سال سكونت در آنجا و تدريس در مدرسه صدر ، عازم سفر زيارت شد اما به علت بيمارى در تهران اقامت كرد و تا سال 1352 ق در آنجا ساكن گرديده و به ترويج دين و نشر احكام پرداخت .
وى در 28 ماه رمضان 1352 ق وفات كرد و جنازه اش به شهر مقدّس قم منتقل
فيض نجف ( فارسى ) — صفحة 296
مساهمون: الشيخ رحيم القاسمي
ص٢٩٦