در سينه مىتپد دل شيداى شيعيان * هر دم كه آرزوى امام رضا كنند
در حسرت طواف تو اى آشيان قدس * مرغان پر شكسته چه پرها كه وا كنند
( همان )
3 - 6 - 2 گنبد طلا
شاعر در بيت زير كاروان فقيرانى را به تصوير مىكشد كه با گلدستههاى طلاى ، مس قلب خويش را به طلاى ناب تبديل مىكنند ؛ كاروانى كه شوق خيال عزيمت به مشهد را در سر مىپرورانند تا صحن حرم از شور و شوق به كربلا تبديل شود :
زان كيمياى گنبد و گلدستهى طلا * مِسهاى قلب خويش ، فقيران طلا كنند
يك كاروان شوق به سوداى مشهدند * كان صحن را به شور و نوا كربلا كنند
( همان )
3 - 6 - 3 شفا دهنده
يكى از ويژگىهايى كه شهريار براى ضامن آهو ، امام رضا ( ع ) ذكر كرده ، شافى بودن ايشان است . شاعر در اين بيت از مريضانى مىگويد كه طبيبان جوابشان كردهاند و براى شفا يافتن به پيشگاه حضرت ثامن الحجج ( ع ) مىروند و به پنجره فولاد دخيل مىشوند :
ما را جواب كرده طبيبان و مىرويم * آنجا كه دردها به نگاهى دوا كنند
( همان )
3 - 6 - 4 حاجت دهنده
شهريار در پايان غزل ، به حالت تأكيد توجه دارد كه : نيازمندان نياز خود را به درگاه نامردان نبرند ، چون در پيشگاه و بارگاه امام رضا ( ع ) نياز مردان حق برآورده مىشود :
حاجت مبر به درگهِ نامرد اى فقير * آنجا برو كه حاجت مردان روا كنند
آن چشمههاى ذوق و صفا گو خداى را * چشمى هم از كَرم به منِ بىصفا كنند