آن مىپردازد و از خصوصيات بارز آنان همچون شفاعت و اجابت و محل اميد بودن آن بزرگواران و علمشان مىگويد .
3 - 5 - 4 روزنه اميد
شاعر جهان اطراف خويش را پر از ظلمت و تاريكى مىبيند ؛ بدين سبب به اين آستان مقدس پناهنده شده و روزنهى اميد و نور را در آنجا مىيابد :
جهان ما نباشد ظلمتى بيش * مگر يا بى در اين روزن ضيا را
( همان )
3 - 5 - 5 آرامگه دو شمع فروزان امامت
شهريار بعد از اينكه از مقام و حرمت آستان مقدس و امنيت آن براى انسانهاى مضطرّ مىگويد ، در ادامه اشاره به آرميدن دو امام بزرگوار در آنجا دارد كه ايشان سبب نور و درخشش آن مكان مقدس هستند :
در اين محراب عرشى باز يا بى * دو شمع معبد آل عبا را
دو خضرى كاندرين ظلمت فروزند * چراغ چشمهى آب بقا را
( همان )
3 - 5 - 6 اجابت دعا
شهريار از كرامات باب الحوائج ؛ از باب گشوده خدا بر حوائج مردم و رشته پيوند زمين و آسمان مىگويد و به اين مضمون اشاره دارد كه در زير گنبد باب الحوائج ، مستجاب شدن دعا حتمى است و آن كليد همهى درهاى بسته است :
به زير قبّهى باب الحوائج * اجابت ملتزم باشد دعا را
از اين در جو به هر قفلى كه بسته است * كليد همّت مشكل گشا را
( همان )