3 - 5 - 10 شفاعت
شهريار در ابيات پايانى از اميد خويش به شفاعت اين دو امام بزرگوار مىگويد و از زائران آن طلب دعاى خير مىكند :
به اميدى كه اين شاهان عرشى * نرانند از در حكمت گدا را
مكن گر قفلى از اين در گرفتى * فراموش از دعاى خير ما را
( همان : 1183 )
3 - 6 مدح امام رضا ( ع )
« امام علىبن موسى الرضا ( ع ) ، نماينده تمام فضايل بود و همه فضايل عالى در او جمع شده بود . خداوند تمام صفات برجسته را مانند پدر بزرگوارش به او بخشيده بود و او را شخصى برجسته در جامعه جدّش رسول خدا ( ص ) ساخت ؛ بنابراين امام ، سرگشتگان و گمراهان را به راه رسالت هدايت كرده و افكار آنان را روشن مىنمود . امام ( ع ) صفات عالى و و الا را از جدّش به ارث برده بود . ابراهيمبن عبّاس گفته است : من هرگز نديده و نشنيدهام كه كسى شايستهتر از امام ابوالحسن الرّضا باشد . » ( شريف القرشى ، 55 : 1382 )
شهريار غزل « كاروان شوق » را در مدح و ستايش امام هشتم شيعيان حضرت موسىالرضا ( ع ) سروده است . وى در اين غزل ، دلهاى شيعيان را به آرزوى زيارت امام رضا ( ع ) زنده و جاويد مىداند و تأكيد دارد كه با زيارت مرقد امام رضا ( ع ) براى هر اهل دلى مثل اين كه زيارت مرقد على ( ع ) نصيب شده است .
دلها كه آرزوى امام رضا كنند * گويا زيارتِ على مرتضى كنند
( خشكنابى ، 121 : 1379 )
3 - 6 - 1 شوق زيارت
شهريار مىگويد كه سينههاى عاشقان شيعه براى زيارت امام رضا ( ع ) هر لحظه مىتپد و در حسرت طواف او مرغان پرشكسته چه پرهايى باز مىكنند :