( همان : 67 )
مولا جان كمك ! ! ما را درياب و به فريادمان برس چرا كه هيچ كس جز تو به فرياد ناله كنندگان نمىرسد .
و حوادث روزگار ما را مىترساند و به تحقيق ما به جاه و مقام درخشان نيكان تو پناه مىبريم .
2 - 6 - 3 - 3 رحمت خداوندى
سيد حيدر در اينجا ، به طور غير مستقيم تلاقى نبوت و امامت را به تصوير مىكشد و اينكه امامت در امتداد نبوت است ، شاعر به تبع اينكه نبى خدا رحمتى براى عالميان بود ، امام را نيز رحمتى از جانب خداوند مىبيند و اين چنين مىسرايد :
غضبَ الإلهُ و انت رَحمتُه * يا رَحمةَ اللهِ اسبَقى غضبَه
( حلّى ، 1404 : 31 )
يدٌ لَم تَزل رحمةً لِلعِبادِ * كذلكَ أنشأها الفاطرُ
( همان : 42 )
هو نعمةٌ للهِ ليسَ لها * مَن بالوجودِ يقومُ بالشُكرِ
( همان : 45 )
خداوند خشمگين شد در حالى كه تو رحمت او هستى ، اى رحمت الهى از غضب خداوند سبقت بگير و جلوى خشمش را بگير . اين بيت تأثير پذيرفته از بند بيستم دعاى پر فيض جوشن كبير است : " يا مَن سَبقت رحمتُهَ غضبَه "
او دستى است كه همواره رحمتى براى بندگان مىباشد اين چنين خداوند دست را پرورش داده است .
او نعمت خداوند است كه كسى ياراى بجا آوردن شكر آن را ندارد .
2 - 6 - 3 - 4 مجد و شرف آيين خداوند
سيد حيدر ميلاد حضرت مهدى ( عج ) را زنده شدن دوباره دين و آيين خداوند مىداند و