عهدنامه 1975 الجزاير بين ايران و عراق ارزيابى حقوقى براساس حقوق معاهدات بينالمللى كنوانسيون 1986 وين
عبدالحسين عمورى
چكيده
عهدنامه 1975 الجزاير بين ايران و عراق ، از آن دست عهدنامههايى است كه در حقوق معاهدات بينالملل به عهدنامه ايستا مشهور است كه پس از امضاى ما بين رهبران عراق و ايران ، حيات حقوقى خود را شروع كرد ، تحليل حقوقى اعتبار قرارداد 1975 الجزاير ( اروندرود ) براساس حقوق معاهدات بين المللى ( كنوانسيون 1968 وين ) داراى اهميت ويژه است . زيرا بخش بزرگى از حقوق بينالملل را معاهدات بينالمللى مىسازد ؛ از اينرو يكى از مهمترين مباحث در حقوق بينالملل ، حقوق معاهدات يا ضوابط حقوقى ناظر به معاهدات است كه بيشتر آنها در چارچوب كنوانسيون 1986 وين به تأييد بيشتر كشورهاى جهان رسيده است . با توجه به اينكه شاهبيت پيمان 1975 ناظر به مرز دو كشور در اروندرود است ، بر پايه كنوانسيون حقوق معاهدات ، تا بسته شدن عهدنامه اى ديگر ، عهدنامه 1975 همچنان پابرجا است و شرايط ابطال ، تعليق ، تعديل و فسخ در مورد آن درست نمىآيد . بنابراين عهدنامه 1975 را نمىتوان يكسويه بىاعتبار اعلام و فسخ كرد ، چون چنين كارى با فلسفه حقوق بينالملل در نفى بىنظمى و بىتكليفى دولتها و بسيارى از اصول بنيادين حقوق بينالملل مانند اصل وفاى به عهد ، اصل تغيير بنيادين اوضاع و احوال از ديدگاه رويه قضايى ( ربوس ) و قاعده استاپل ( جايز نبودن انكار پس از اقرار ) سازگار نيست .
كليد واژه : عهدنامه 1975 الجزاير ، حقوق معاهدات بينالمللى كنوانسيون 1986 وين ، اروندرود .