مكتب عرفانى نجف ميراث مشترك ايران وعراق
غلامرضا جلالى « 1 »
چكيده
عرفان ، شناختى است باطنى براى شهود عينى در برابر فهم ذهنى وعلى رغم انتقادهاى تاريخى نسبت به عرفان وعرفا درحوزهها ، بيشتر علما تمايل فطرى به عرفان را كنار ننهادند و عرفان هميشه از عناصرهويت ساز حوزههاى علمى شيعه بوده و قرنها استمرار يافته و پيدايش انقلاب اسلامى نيز تاحد زيادى وامدار اين جريان بوده است و پس از انقلاب ، عرفان بار اصلى تعامل با فرهنگهاى ديگر را به عهده گرفته است .
تامل درتاريخ شيعه در دو كشور ايران و عراق ، نشانگر اين نكته است كه با گذشت زمان در حوزههاى علمى شيعه مكتبهاى عرفانى گوناگونى به وجود آمده است . در اين ميان مكتب نجف از جلوه ويژهاى برخورداراست . اين مكتب با عرفان فروشانى كه از گرايشهاى عرفانى مردم ، سوءاستفاده كرده ، براى خود دستگاهى درست مىكنند ، به شدت مخالفت كرده وكوشيده است ميان عرفان وحركتهاى اجتماعى رابطه برقرار كند و به دست آوردهاى درخشانى دست يابد .
اين نوشتار كوشيده است تا ضمن تبيين مكتب عرفانى نجف و نقش ايرانيان در به وجود آمدن آن نقش مكتب نجف در تعامل دو كشور ايران و عراق را نشان دهد .
كليد واژه : مكتب ، عرفان ، نجف ، حله ، مشهد ، تهران ، حوزههاى علمى شيعه .
هامش
( 1 ) . استاديار پژوهشگاه علوم وفرهنگ اسلامى / .jalali fh @ yahoo . com