آيين جارى در بين النهرين ( بررسى آراء و عقايد فرقه صابئين مندايى )
ميترا اميدبخش « 1 »
سيد بهادر موسوى « 2 »
چكيده
ايران و عراق از ديرباز خاستگاه اديان و فرقههاى مختلف تصوف بودهاند . يكى از كهن آيينهاى پرورش يافته در تمدن بين النهرين ، آيين مندايى است . مندا در واژه شناسى آرامى به معناى « دانش ، آگاهى و معرفت » است و مترادف با واژه عرفان آورده شده است . از آن جا كه اين دين در كنار اديان بزرگى چون زرتشت و مانويت نمو يافته است ، لذا تحت تاثير بسيارى از انديشهها و افكارشان قرار گرفته است . اوامر دينى چون تحمل رياضت و پاداش و جزاى بعد از مرگ در انديشه صابئين بسيار به زهد مانوى شيبه است ، و احترام به نور در نگاه آنها يادآور آيين زرتشت است ، به طورى كه بسيارى آن را تركيبى از دين مانى و زرتشت دانستهاند . سوال اين جاست كه پيدايش اين قوم در ايران و همزمان با آن در عراق از كجا نشات گرفته است و آراء آنها چه بوده كه اين گونه توانستهاندطى قرون متمادى در كنار اديان بزرگ ديگرى دوام بياورند ؟ اين مقاله با روش اسنادى كتابخانهاى با رويكرد تحليلى تطبيقى به بررسى آراء و عقايد صابئين پرداخته است .
كليد واژه : بين النهرين ، صابئين ، مندا ، عرفان ، دانش ، آگاهى .
هامش
( 1 ) . دانشجوى دكتراى عرفان اسلامى و انديشههاى امام خمينى .
( 2 ) . كارشناس ارشد عرفان اسلامى .