ديار رسيد . و از بعضى از ثقات شنيدم كه از مرحوم آخوند ملا محمد تقى عليه الرحمة نقل كرده است كه در شبى از شب ها ، بعد از تهجّد و گريه و زارى بسيار به درگاه قادر على الاطلاق ، خود را به حالتى ديدم كه هرچه از درگاه احديت مسألت كنم البته به اجابت مقرون شده ، عنايت خواهد شد ؛ و در دل خود متفكر بودم كه كدام چيز از امور اخرويه يا دنيويه را بخواهم ؟ كه ناگاه آواز گريه محمد باقر را كه در گهواره بود شنيدم . بلا تأمل عرض كردم : خداوندا ! به حق محمد و آل محمد اين طفل را مروّج دين و ناشر احكام سيدالمرسلين گردان ، و او را موفّق به توفيقات بى پايان خود بدار .
و يقين حاصل است كه اين خوارق عادات كه از آن بزرگوار به ظهور رسيده است ، نيست مگر از دعاى چنين بزرگوارى ؛ زيرا كه آن مرحوم از جانب سلاطين صفويه رضوان الله عليهم به منصب جليل شيخ الاسلامى مثل اصفهان منصوب بودند ، « 1 »
هامش
( 1 ) . در وقايع السنين والأعوام ( ص 540 ) مى نويسد : « روز سه شنبه چهارم شهر جمادى الاولى 1098 نوّاب اشرف ارفع اقدس همايون شاهى شاه سليمان صفوى بهادرخان ، از راه تصلّبى كه داشت ، از براى ترويج امور شريعت مقدّسه و تنسيق امور شيعيان ، مولانا محمد باقرا مجلسى را تعيين فرمودند به شيخ الاسلامى دارالسلطنه اصفهان ، و از راه رعايت علماء در استرضاى خاطر آخوند ، مكرّر بر زبان خجسته بيان ، لفظ التماس جارى ساختند » .