علما تكثير آن را جايز نداسته اند و تنها گزيده اى از آن به چاپ رسيده است .
4 . إدراء العاقلين و إخزاء المجانين
از اين رساله در ذيل حديث هفدهم كفاية المهتدى نام برده شده است .
سال وفات اميرلوحى در دست نيست ، اما از تعابير فرزندش محمد هادى بن لوحى موسوى حسينى سبزوارى « 1 » در كتاب أصول العقائد كه در 23 رمضان المبارك 1082 پس از گذشت كمتر از 45 روز از تأليفش فارغ شده ، برمى آيد كه والدش در سال مزبور در قيد حيات نبوده است .
استاد همايى مى نويسد : قبر ميرلوحى بزرگ بقعه مخروبه اى است در حدود قريه سلمى كنار شمالى زاينده رود در حدود دو فرسخ سمت شرق اصفهان كه داخل بلوك كرارج مىشود . و اين بقعه در كنار صحرايى نزديك جاده اصفهان به يزد واقع شده و به نام ميرلوحى معروف و زيارتگاه اهالى آن حدود است . « 2 »
گفتنى است كه مطهّر بن محمد مقدادى ، صاحب سلوة الشيعة ، از شاگردان ملا محمد باقر سبزوارى و ملا حسنعلى شوشترى « 3 » نيز ظاهراً اميرلوحى مذكور است كه در اثر فشارهاى ذكر شده نام خود را در آغاز رساله مزبور چنين نوشته است .
هامش
( 1 ) . وى در سال 1113 ق وفات نموده است . سنگ نوشته مزار او كه در حرم امامزاده اسماعيل نزديك قبر منسوب به حضرت شعيا قرار دارد چنين است : « وفات مرحوم مغفور ، مرحمت و سيادت پناه ، علامى فهامى ، مجتهد الزمانى ، مير محمد هادى ابن سيادت پناه ميرلوحى ، به تاريخ چهارم شهر جميدى الثانى سنه 1113 » .
( 2 ) . تاريخ اصفهان ( مجلد انساب ) ص 534 .
( 3 ) . طبقات أعلام الشيعة ، ج 5 ص 568 .