بهاء الدين محمد بن ميرزا رفيعاى نائينى . « 1 »
صاحب نامه دانشوران در شرح حال جلوه مىنويسد :
« سيدى است جليل الشأن ، عالمى عظيم المكان ، فاضلى فصيح البيان ، و از حكماى بىمانند زمان ، و صاحب زهد و تقوا است . اسوه اصحاب قدس و نُهى ، كمالات صورى و معنويش بيش از اندازه تحرير ، فضايل ظاهرى و باطنيش زياده از حدّ تقرير ، مرجع طلاب و مدقّقين و ملجأ حكما و محقّقين است . به طيبت خلق و رتبت خلق كه او راست هركس روزى خدمتش را درك كرد ديگر ارادتش را ترك نگويد و غير از راه دوستيش را نپويد . او راست همّتى عالى و طبعى متعالى ، چنانچه هيچگاه در خيالش تحصيل مالى نگذشته ، و امانى و آمالى نداشته ، به مضمون « القنيع منيع ، والحريص أنيس للحرمان » پاى مناعت در دامن قناعت كشيده ، ترك تمنّا از آشنا و بيگانه كرده ، با آن كه با بيشترى از اركان ملت و رجال دولتش الفت است ، به قدر ذرّه اى از وجودش كلفت بر كسى وارد نيايد و طبعى را از شخصش انزجارى پديد نگردد . مجلسش مرجع خاصّ و عام ، و مدرسش
هامش
( 1 ) . ر . ك : آتشكده اردستان ، ج 1 ص 191 . جلوه در ذى القعده سال 1238 ق در احمد آباد گجرات هند تولد يافت . در اصفهان تحصيل مراتب علميه نمود ، بسيارى از اوقات خود را در علم معقول مصروف داشت . اخيراً به تهران رفته و در مدرسه دارالشفا اقامت گزيد . 41 سال در آنجا به تدريس فنون حكميه پرداخت و ناصر الدين شاه قاجار نيز در همانجا او را ديدار مىكرده است . تا آن كه شب جمعه ششم ذيقعده سال 1314 ق در همانجا وفات و با احترامات فائقه در جوار ابن بابويه قمى مدفون شد و قبرش فعلا در آنجا معروف مىباشد . ر . ك : ريحانة الادب ج 1 ص 420 - 419 .