اندام آنها هم ديده نشود .
در مورد روايت ابن أم مكتوم ممكن است در دلالت امر بر وجوب ذاتاً هم اشكال كرد ، زيرا اوامرى كه پيامبر صلى الله عليه و آله به همسران خود مىكردهاند ( همچون اوامر ساير شوهران به همسران ) بيشتر اوامر استحبابى بوده ، چون شوهر نسبت به همسر وظيفه تربيتى بيشترى دارد و چه بسا مثلًا پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به همسران و مرتبطين خود دستور نماز شب بدهند و اين بدان معنا نيست كه اين اوامر در مقام ايجاب و الزام باشد و اگر هم دليل بر وجوب باشد از حكم همسران پيامبر صلى الله عليه و آله نمىتوان حكم ساير زنان را بدست آورد .
6 ) مختار استاد - مد ظلّه
با اين همه در ميان فقهاء كسى را نديديم كه نگاه زن به مرد را ( در غير مواضع استثناء شده ) تجويز كرده باشد ، لذا فتوا دادن به جواز مشكل است ، و احتياط واجب در نگاه نكردن است .
ب - استثناء از حرمت نظر زن به مرد
1 ) نظر فقهاى معاصر
آقاى خوئى قدس سرّه در اين بحث استدلال كردهاند كه نگاه زن به مواضع ظاهر مرد چون مو و صورت و گردن و كفين و قسمتى از دست جايز مىباشد ، آقاى گلپايگانى ره هم در حاشيه وسيلة النجاة در لزوم ستر مرد از زن و نيز حرمت نظر زن به مرد آوردهاند : الّا فى غير ما جرت السيرة مستمرة من زمان المعصوم عليه السلام الى زماننا على عدم ستره و لو مع العلم بتعمد النساء فى النظر عليه مثل الوجه ، نعم مع العلم بنظرهنّ مع الرّيبة و التلذذ يمكن القول بوجوب الستر لحرمة الاعانة . . . ( حاشيه م 23 )
در عبارت تحرير الوسيله نيز آمده است : « مسأله 19 - لا يجوز للمرأة النظر الى