اثر حسن بن محمّد حائرى ، از شاگردان وحيد بهبهانى است كه از كربلا در سال 1216 به ايران مهاجرت كرده ، و آثارى همچون أنوار البصائر و زبدة الرجال و جز اينها ، نگاشته است .
دو نسخه از اين اثر در كتابخانه هست . يكى در مجموعهاى از تأليفاتش به شماره 712 ، و يكى نسخه اصل پيشنويس خط مؤلّف ، در آخر مجموعهاى از مؤلفاتش كه همگى به خط خود اوست .
( ش . 2234 ) الحاصل من المحصول
المحصول در اصول فقه از فخر رازى ( م . 606 ) است كه قاضى محمّد بن حسين بن عبداللّه ارموى ( م . 656 ) آن را تلخيص كرده و بدين نام نامگذارى كرده است .
آغاز : « وصلّى اللّه على سيّدنا محمّد وآله وسلّم ، الخير دأبك اللّهمّ والشرّ قضاؤك ! أنت الأزلي في ذاتك . . . » .
كتابت نسخه را احمد بن محمّد بن عبدالكريم بن عطاءاللّه مالكى حدلفى در 19 ربيع الآخر سال 685 در اسكندريه در 126 برگ به انجام رسانده است . در آخر نسخه آمده است : « قوبل بأمّه صحّحه حسب الطاقة فصحّ » . در آغاز نيز مهرى با عبارت « لك البهاء كلّه 1085 » آمده است .
( ش . 704 ) الحبل المتين
از شيخ بهايى بهاء الدين محمّد بن حسين حارثى جبعى عاملّى ( م . 1030 ) .
نسخه ارزشمندى است به خط رشيد الدين محمّد بن صفى الدين محمّد زوارى سپهرى ، كه كتابت آن را در پنجم جمادىالاولى سال 1032 در 178 برگ ، به انجام رسانده است . ظاهراً از شاگردان مؤلف است .
نسخه ابتدا در زمان حيات مؤلف كتابت شده و حواشى « منه مدّ ظله » دارد ، سپس با درگذشت شيخ بهايى مصادف شده است و اكثر حواشى آن « منه رحمه اللّه » است .
نسخه مقابله و تصحيح شده و بلاغات و حواشى و تحصحيات بسيارى از مصنف دارد .