( ش . 1113 ) الحاشية على شرح التجريد للدواني
نسخه به خط سيد صفى الدين محمد بن فخر الدين محمد حسينى استرآبادى است . كاتب نسخه را در 258 برگ در اصفهان در سال 1089 كتابت كرده است .
بر نسخه ، حواشى « منه » و « جلال الدين استرآبادى » و « جم » و « ع ا ه » دارد . تصحيحات و بلاغات و حواشى به خط برخى علما بر آن هست و مهر تملك ( نه وقفة ) مربوط به شيخ عبدالحسين شيخ العراقين تهرانى بر نسخه آمده است .
( ش . 2301 ) الحاشية على شرح مختصر ابن الحاجب
متن از ابن حاجب است در اصول فقه ، و شرح از قاضى عضدالدين ايجى و اين حاشيه از سعدالدين مسعود بن عمر تفتازانى است .
نسخه ارزشمندى است به خط علّامه شيخ محمدحسين بن شمس الدين محمد اصفهانى ، كه كتابت آن را در هفتم شعبان سال 1037 به خط نستعليق خوش ، در 211 برگ ، به انجام رسانده است .
در آغاز نسخه ، تملك نواده كاتب ، تاج الدين بن محمدمحسن ، و پس از او فرزندش عبدالباقى آمده است .
( ش . 1936 ) الحاشية على القوانين
القوانين المحكمة در اصول فقه از ميرزاى قمى ، ميرزا ابوالقاسم گيلانى است ، و اين حاشيه همچون شرحى است مزجى ، اثر شيخ محمد باقر بن على اكبر دامغانى .
نسخه اصل به خط محشى است كه از آخر ناقص است و تا اواخر علائم حقيقت و مجاز را دارد . محشى به خط ريز هميشگى خود اين حاشيه را در آغاز مجموعهاى از رسائل و مؤلفاتش كه همگى به خط خود اوست ، كتابت كرده است .