يا موسى ! إذا رأيت الفقر مقبلا فقل : مرحبا بشعار الصّالحين ، و إذا رأيت الغنى مقبلا فقل ذنب عجّلت عقوبته ، إنّ الدنيا دار عقوبة عاقبت فيها آدم عند خطيئته و جعلتها ملعونة ، ملعونا ما فيها إلّا ما كان منها لي .
يا موسى ! إنّ عبادى الصّالحين زهدوا فيها به قدر علمهم بي و سائرهم من خلقى رغبوا فيها به قدر جهلهم بي ، و ما من أحد من خلقي عظّمها فقرّت عينه و لم يحقّرها أحد إلّا امتّعه بها .
[ الحديث 1555 فيما أوحى اللّه عزّ و جلّ إلى موسى بن عمران عليه السّلام ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن عبد اللّه بن سنان ، عن أبيعبد اللّه الصادق عليه السّلام أنّه قال : قال اللّه عزّ و جلّ : يا موسى ! كن خلق الثّوب نقىّ القلب حلس البيت مصباح اللّيل ، تعرف في أهل السمآء و تخفى على أهل الأرض .
هامش
اى موسى ، هر گاه فقر و نيازمندى را ديدى كه به تو روى نموده پس بگو مرحبا و خوشا بنشانهء اهل صلاح و شايستگان ، و هر گاه ثروت و بينيازى را ديدى كه بجانب تو روى آور است پس بگو ( باعث آن ) گناهى است كه عقوبت آن شتاب گشته ، همانا دنيا محل و خانهء عقوبت است ، آدم را در دنيا هنگام گناه و لغزشش ( يعنى ترك اولى ) عقوبت نمودم ، و دنيا و آنچه را كه در دنيا است از رحمت خود دور قرار دادم جز چيزى كه از آن براى من باشد .
اى موسى ، همانا بندگان شايستهء من از دنيا اعراض و كنارگيرى كردند به مقدار دانش و معرفتشان نسبت به من ، و مردمان ديگر از خلق من ميل و رغبت به دنيا نمودند باندازهء جهل و نادانيشان به من ، و هيچ كس از خلق ( و بندگان ) من نيست كه دنيا را بزرگ شمرده باشد ( و به آن علاقمند گشته ) پس دنيا چشم او را ( به رسيدن آرزوهايش ) روشن كرده باشد ، و هيچ كس آن را كوچك و ناچيز و پست نشمرده جز آنكه من او را به دنيا بهرهمندش گردانيدم .
( 1 ) 1555 - و نيز در همان كتاب و باب : از عبد اللَّه بن سنان از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه خداى با عزت و جلال فرمود : اى موسى ، جامه و لباس كهنه در بر نما ( لباس نوين و ارزنده كه موجب تكبر و نخوت باشد مپوش ) و دل خود را از اخلاق رذيله پاك دار و پلاس خانهات باشد ( مقصود خوددارى كردن از معاشرت و آميزشهاى بيهوده است ) و چراغ شب باش ( يعنى شب را بعبادت بسر ببر ) تا نزد اهل آسمان و فرشتگان شناخته شوى و بر اهل زمين و مردم پنهان و ناشناس باشى .