[ الحديث 1297 وجوب إجتناب الخطايا و الذنوب ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن ابن بكير ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : من همّ بالسيّئة فلا يعملها ، فانّه ربّما عمل العبد السّيئة فيراه الرّب تبارك و تعالى فيقول : و عزّتي و جلالي لا أغفر لك بعد ذلك أبدا .
[ الحديث 1298 في اصول الكفر و أركانه ]
في الكافي : ( كتاب الايمان و الكفر ) باب « في اصول الكفر و أركانه » عن عليّ بن أسباط رفعه إلي سلمان ، قال : إذا أراد اللّه عزّ و جل هلاك عبد نزع منه الحيآء ، فاذا نزع منه الحيآء لم تلقه إلّا خائنا مخونا ، فاذا كان خائنا مخونا نزعت منه الأمانة ، فاذا نزعت منه الأمانة لم تلقه إلّا فظّا غليظا ، فاذا كان فظّا غليظا نزعت منه ربقة الايمان ، فاذا نزعت منه ربقة الإيمان لم تلقه إلّا شيطانا ملعونا .
[ الحديث 1299 استحباب الاستعاذة و الاحتجاب بالذكر و الدعاء و تلاوة آية الكرسي في المخاوف ]
في مكارم الأخلاق : ( الباب التاسع - الفصل الخامس ) عنه ( اى الصّادق ) عليه السّلام قال : أتى اخوان إلى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله فقال : يا رسول اللّه ! إنّا
هامش
( 1 ) 1297 - و نيز در همان كتاب و باب : از ابن بكير از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : كسى كه قصد كند كه گناهى را مرتكب شود پس بايد آن را انجام ندهد ، زيرا چه بسا بنده گناهى را مرتكب شود و خداوند تبارك و تعالى او را مشاهده نمايد و ميفرمايد بعزت و جلال خودم سوگند تو را پس از اين گناه ابدا نخواهم آمرزيد .
( 2 ) 1298 - در كافى : ( كتاب ايمان و كفر ) در بابى « كه در اصول كفر و اركان آنست » از على بن اسباط مرفوعا از سلمان نقل شده كه فرمود : هر گاه خداوند با عزت و جلال هلاكت بندهاى را اراده فرمايد حياء ( و شرم و آزرم ) از او دور شود ( كنايه از اينست كه بىحيائى را پيشهء خود سازد و مرتكب كارهاى زشت و ناپسند شود ) و چون حياء از او دور شود او را جز خيانتكار معروف بخيانت نخواهى ديد ، و چون خيانتكار معروف بخيانت شود امانت از او سلب گردد ( مردم او را امين ندانند ) و چون امانت از او برداشته شود او را جز شخصى سخت دل و درشت خوى نمىبينى ، پس چون سخت دل و درشت خوى گرديد رشتهء ايمانش بريده شود و چون رشتهء ايمانش بريده شود او را ( در صفات و اخلاق زشت و ناپسند ) جز شيطان دور گشته از رحمت خدا نخواهى ديد .
( 3 ) 1299 - در مكارم الاخلاق : باب « نهم - فصل پنجم » از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : دو برادر نزد رسول خدا ( ص ) آمدند و عرض كردند اى رسول خدا