يوم الجمعة ، قال : ( يعني الصدوق ) و قال الصادق عليه السّلام : من قلّم أظفاره يوم الجمعة لم تشعث أنامله .
[ الحديث 1171 استحباب تقليم الاظفار أو حكّها مع عدم الحاجة و الأخذ من الشارب يوم الجمعة ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن أبي كهمش قال : قلت لأبي عبد اللّه عليه السّلام : علّمني شيئا استنزل به الرزق ، فقال عليه السّلام لي : خذ من شاربك و أظفارك و ليكن ذلك في يوم الجمعة .
[ الحديث 1172 استحباب قصّ الأظفار يوم الخميس و ترك واحد ليوم الجمعة ]
و فيه أيضا : باب « استحباب قصّ الأظفار يوم الخميس و ترك واحد ليوم الجمعة » عن يحيى قال : قال أبو عبد اللّه عليه السّلام : من قصّ أظافيره يوم الخميس و ترك واحدة ليوم الجمعة نفى اللّه عنه الفقر .
[ الحديث 1173 ما يستحبّ أن يقال عند تقليم الأظفار ]
و فيه أيضا : باب « ما يستحبّ أن يقال عند تقليم الأظفار » عن محمّد بن العلاء ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : سمعته يقول عليه السّلام : من أخذ من شاربه و قلّم أظفاره يوم الجمعة ثمّ قال : بسم اللّه على سنّة محمّد و آل محمّد ، كتب اللّه له بكلّ شعرة و كلّ قلامة عتق رقبة و لم يمرض مرضا إلّا مرض الموت .
هامش
( و آن ) زدن شارب و گرفتن ناخنها در روز جمعه است ، مرحوم صدوق گفته است كه حضرت صادق عليه السّلام فرموده : كسى كه روز جمعه ناخنهاى خود را بگيرد اطراف ناخنهاى او ريش نشود .
( 1 ) 1171 - و نيز در همان كتاب و باب : از ابى كهمش روايت شده كه به حضرت صادق عليه السّلام عرض كردم چيزى به من تعليم بفرما كه بوسيلهء آن روزى را فرود آورم ( موجب گشايش و وسعت روزى من شود ) پس به من فرمود : شارب خود را بزن و ناخنهاى خويش را بگير و بايد اين كار روز جمعه باشد .
( 2 ) 1172 - و نيز در همان كتاب : باب « استحباب گرفتن ناخنها در روز پنجشنبه و واگذاردن يك ناخن براى روز جمعه » از يحيى روايت شده كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود : كسى كه روز پنجشنبه ناخنهاى خود را بگيرد و يكى از آنها را واگذارد براى روز جمعه خدا نيازمندى و فقر را از او دور ميگرداند .
( 3 ) 1173 - و نيز در همان كتاب : باب « آنچه مستحب است كه گفته شود هنگام گرفتن ناخنها » از محمد بن علاء روايت شده كه از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم ميفرمود :
كسى كه روز جمعه از شارب خود ( مقدارى ) بزند و ناخنهاى خود را بگيرد و بگويد :
بسم اللَّه على سنة محمد و آل محمد ، خداوند بعدد هر مو و خرده ناخنى كه ميريزد ثواب آزاد كردن يك بنده براى او ( در نامهء عملش ) مينويسد و به بيمارى سختى جز به مرض و بيمارى مرگش مبتلا نشود .