للّه رفعه اللّه و من تكبّر خفضه اللّه و من اقتصد في معيشته رزقه اللّه و من بذّر حرمه اللّه و من أكثر ذكر الموت أحبّه اللّه .
[ الحديث 1109 التواضع ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن السّكوني ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : من التّواضع أن ترضى بالمجلس دون المجلس و أن تسلّم على من تلقى و أن تترك المرآء و إن كنت محقّا و أن لا تحبّ أن تحمد على التّقوى .
[ الحديث 1110 كراهة عزل مائدة السودان و الخدم و الموالي في الخلوة ]
في الوافي : ( الجزء الثالث ، كتاب الايمان و الكفر ) الكافي ، عن عبد اللّه ابن الصّلت ، عن رجل من أهل بلخ قال : كنت مع الرضا عليه السّلام في سفره إلى خراسان فدعا يوما بمائدة له فجمع عليها مواليه من السّودان و غيرهم ، فقلت جعلت فداك لو عزلت لهؤلاء مائدة ، فقال : من إنّ الرّب تعالى واحد و الدّين واحد و الامّ واحدة و الأب واحد و الجزاء بالأعمال .
هامش
آن را نمىآشامم و نه آن را حرام قرار مىدهم ولى براى خدا ( بواسطهء نياشاميدن آن ) تواضع و فروتنى مينمايم ، زيرا كسى كه براى خدا تواضع و فروتنى كند خداوند او را صاحب رفعت و بلند مرتبت گرداند ، و كسى كه كبر و بزرگى ورزد خداوند او را پست و خوار گرداند و كسى كه در امر زندگى خود ميانهروى كند خداوند به او روزى ( بيشترى ) عطا فرمايد ، و كسى كه اسراف و زيادهروى در زندگى كند خداوند او را از رزق و روزى ( فراوان ) محروم گرداند و كسى كه مرگ را بسيار ياد كند خدا او را دوست ميدارد .
( 1 ) 1109 - و نيز در همان كتاب و باب : از سكونى از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : از تواضع و فروتنى آنست كه راضى و خوشنود باشى بنشستن در مكانى كه پستتر از شأن و مقام تو است ، و اينكه بهر كس كه ملاقاتش مينمائى سلام كنى و جدال و ستيزه نمودن را با مردم ترك كنى گرچه حق با تو ( و گفتارت مطابق با واقع ) باشد و مدح و ستايش شدن بر تقوى و پرهيزكارى را دوست نداشته باشى .
( 2 ) 1110 - در وافى : ( جزء سوم ، كتاب ايمان و كفر ) از كتاب كافى از عبد اللَّه بن صلت از مردى از اهل بلخ روايت شده كه گفت در سفر حضرت رضا ( ع ) بخراسان همراه آن جناب بودم ، روزى سفرهء غذائى را خواست كه براى آن حضرت مهيا شده بود و بر آن سفره غلامان و نوكران خود را از سياهان و غير ايشان جمع فرمود ، عرض كردم فدايت شوم كاش براى اينها سفرهء جداگانهاى قرار ميدادى ( كه با شما بر يك سفره جمع نميشدند ) حضرت فرمود : اين سخن را مگو همانا پروردگار متعال ( و آفرينندهء همهء ما ) يكى است و دين ما يكى است و پدر و مادر همه يكى است و جزا و پاداش باعمال است ( يعنى در بارگاه خدا فرقى بين آقا و غلام و سفيد و سياه نيست و محبوبترين اشخاص نزد پروردگار كسى است كه تقوى و پرهيزكارى و اعمال صالحهء او بيشتر باشد ) .