إنّ السّريرة إذا صحّت قويت العلانية
.
[ الحديث 766 استحباب الإكثار من الدعاء ]
في الوسائل : ( كتاب الصّلاة ) باب « استحباب الإكثار من الدعاء » قال : ( أى احمد بن فهد في عدّة الدّاعي ) و عن النبيّ صلّى اللّه عليه و آله و سلم قال : الدّعاء مخّ العبادة » و ما من مؤمن يدعو اللّه إلّا استجاب له ، إمّا أن يعجّل له في الدّنيا أو يؤجّل له في الآخرة ، و إمّا أن يكفّر عنه من ذنوبه به قدر ما دعا ما لم يدع بمأثم .
[ الحديث 767 استحباب الإكثار من الدعاء ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، و عن عليّ عليه السّلام : ما كان اللّه ليفتح [ على عبد ] باب الدّعاء و يغلق عليه باب الإجابة .
هامش
به قصد و نيت خود مطلع است ) همانا باطن هر گاه از معايب سالم و نيت خالص باشد ظاهر اعمال هم قوى و سالم از عيب خواهد بود .
( 1 ) 766 - در وسائل : ( كتاب صلاة ) باب « استحباب اكثار دعا » ( احمد بن فهد در عدة الداعى ) گويد : و از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله روايت شده كه فرمود : دعا عبادت خالصى است ، و نيست ( بندهء ) مؤمنى كه دعا كند و بخواند خدا را مگر اينكه خداوند دعاى او را مستجاب گرداند ، يا در دنيا حاجت و نياز او روا مىشود ، يا اجابت آن دعا بتأخير مىافتد و در آخرت به او اجر و پاداش داده مىشود ، يا اينكه به مقدار آن دعا از گناهان او پاك ميگردد مادامى كه نخواند خدا را و نخواهد از او چيزى كه حرام است ( يعنى حاجت او در صورتى مستجاب مىشود كه غير مشروع نباشد ) .
بيان : جهت اينكه دعا اصل و خالص عبادت و بندگى است اين است كه دعا امتثال فرمان خدا است ، چون حق سبحان فرموده :ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ( بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را ) و نيز حقيقت دعا بريدن آرزوها از غير خداست ، و چون بندهاى رستگارى خود را در امرى بر بريدن توجه و قطع علاقه از غير خدا مىداند و به اين كيفيت دعا مىكند و حاجت خود را از خدا ميخواهد در حقيقت اصل و خالص عبادت را انجام داده است ، و نيز عبادات براى پاداش نيكى كه براى آنهاست به انسان تكليف شده و در دعاء هم پاداش نيك است .
( 2 ) 767 - و نيز در همان كتاب و باب : از حضرت امير المؤمنين على عليه السّلام روايت شده كه فرمود : نميباشد خداوند كه باز فرمايد ( يعنى موفق نمايد بندهاى را ) بدعا كردن و حال آنكه در اجابت را به روى او ببندد ( يعنى هر گاه خداوند توفيق دعا به كسى مرحمت فرمود براى آنست كه دعاى او را بهدف اجابت برساند و كاميابش فرمايد )