شرب سؤر المؤمن تبرّكا به ، خلق اللّه بينهما ملكا يستغفر لهما حتّى تقوم السّاعة
.
[ الحديث 496 من ينبغي مجالسته و مصاحبته ]
في المجلّد السّادس عشر من البحار : ( كتاب العشرة ) باب « من ينبغي مجالسته و مصاحبته » ( أمالي الصّدوق ) عن أبي الجارود ، عن أبي جعفر الباقر عليه السّلام ، عن أبيه ، عن جدّه عليهما السّلام قال : قال أمير المؤمنين عليه السّلام : من وقف نفسه موقف التّهمة فلا يلومنّ من أسآء به الظّنّ ، و من كتم سرّه كانت الخيرة بيده ، و كلّ حديث جاوز إثنين فشا ، وضع أمر أخيك على أحسنه حتّى يأتيك منه ما يغلبك ، و لا تظننّ بكلمة خرجت من أخيك سوءا و أنت تجد لها في الخير محملا ، و عليك بإخوان الصّدق فأكثر من إكتسابهم ، فإنّهم عدّة عند الرّخاء و جنّة عند البلاء ، و شاور في حديثك الّذين يخافون اللّه ، و أحبب الإخوان على قدر التّقوى ، و اتّقوا أشرار
هامش
( حضرت ) فرمود : كسى كه نيم خوردهء مؤمن را بياشامد ( يعنى با اطمينان بسلامتى مؤمن از امراض مسريه ) به قصد تيمن و تبرك به آن ، بيافريند خداوند ميان آن دو نفر مؤمن فرشتهاى كه براى آنان تا زمانى كه قيامت بر پا شود طلب آمرزش كند .
( 1 ) 496 - در جلد شانزدهم بحار : ( كتاب عشره ) باب « كسانى كه مصاحبت و مجالست با ايشان سزاوار است » ( از امالى صدوق ) از ابى الجارود از حضرت باقر عليه السّلام از پدر بزرگوارش از جدش عليهما السّلام روايت شده كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : كسى كه خود را در محل تهمت قرار دهد پس سرزنش نكند كسى را كه گمان بد به او ببرد ، و كسى كه راز خود را پنهان دارد اختيار آشكار و پنهان نمودن رازش بدست خود مىباشد ، و هر خبر و امر پنهان كه از دو نفر يا دو لب كسى تجاوز كند آشكار و شايع گردد ، و قرار بده رفتار و كار برادر ( دينى ) خود را به محل نيكوتر آن تا هنگامى كه مطلع شوى بدليل محكمى بر خلاف آن را ، و گمان بد مبر بواسطهء كلمهاى كه از برادرت صادر شود در حالى كه ممكن باشد حمل بر خير نمائى ، و بر تو باد بيافتن و تهيه نمودن برادرانى كه داراى صدق و صفا باشند ، پس بدرستى كه ايشان كمك و همراهان و موجب انس تو هستند در موقع آسايش و فراخى عيش و زندگانى ، و سپر براى تو ميباشند در وقت توجه بلايا ، و مشورت نما در كار خود با كسانى كه از خداوند خائف و ترسانند ، و دوست بدار برادران دينى خود را به مقدار پرهيزكارى ايشان ( از گناهان ) و بپرهيزيد از زنهاى بد ، و اطاعت نيكانشان را نيز بىدرنگ ننمائيد ( يعنى به مجرد اظهار آنان مطلبى را ، عمل بر طبق آن نكنيد تا خود احراز مصلحت در عمل به آن را نكرده باشيد ) و اگر امر كردند شما را به كار نيك پس مخالفت كنيد آنان را ( يعنى