مسافرانى هستند كه نخستين منزلگاهشان گهواره و آخرين آن گور است ، و وطن آدمى يا بهشت است و يا دوزخ ، و عمر مسافت اين سفر است ؛ سالهاى عمر مراحل اين سفر و ماههاى عمر فرسخهاى آن ، و روزهاى عمر كيلومترهاى آن ، و نفسها گامهاى آن است .
طاعت در آن ، كالا و اوقات آن سرمايه است ، و شهوات و اغراض بد رهزنانند . سود اين سفر رسيدن به لقاى پروردگار در سراى امن و سلامت با مالك الملك كريم و نعمتهاى جاويد است ، و خسارت آن دورى از خداوند با مجازاتها و غل و زنجيرها و عذابهاى دردناك در دركات جحيم است . پس آن كه از يك لحظه عمر خويش غافل ماند و آن را در غير طاعتى بگذراند كه او را به خداوند نزديك گرداند در روز تغابن كه يكى از نامهاى روز رستاخيز است در معرض غبنى بزرگ و حسرتى بىكران باشد . به سبب همين خطر بزرگ و مهمّ سترگ ارباب توفيق دامن همّت به كمر زده و با همهء لذّات نفسانى بدرود گفته و باقيماندهء عمر را مغتنم شمرده و به منظور زنده نگهداشتن شب و روز خود براى طلب قرب ملك جبّار و رسيدن به سراى امن و قرار ، اوقات مكرّر خويش را براى اداى وظايف اوراد و اذكار معيّن و مرتّب ساختهاند . به همين سبب يكى از اسباب مهمّ دانستن راه آخرت اين است كه در بارهء تقسيم اوراد و اذكار و عبادات بر مقدار اوقات كه پيش از اين شرح داده شدهاند بسط سخن داده شود ، و ما اين امر مهمّ را در دو باب بيان مىكنيم .
باب اوّل : در فضيلت اوراد و ترتيب آن در شبانهروز باب دوّم : در چگونگى و فضيلت احياى شب و آنچه مربوط به آن است .
باب اوّل در فضيلت اوراد و ترتيب و احكام آن
فضيلت اوراد و بيان اين كه مواظبت بر آن يكى از طرق الى اللّه است
( 1 ) بدان ارباب حقيقت و صاحبان بينش دانستهاند كه رستگارى و نجات جز در لقاى