مىفرمايد : آيا آن را ديدهاند ؟ مىگويند : نه ، مىفرمايد : اگر مىديدند چگونه بودند ؟
مىگويند : اگر آن را ديده بودند حرص آنها بر آن شديدتر بود ، خداوند مىفرمايد : من شما را گواه مىگيرم كه آنها را آمرزيدم ، فرشتگان مىگويند : در ميان اين گروه فلانى است كه قصد پيوستن به آنها را نداشته و براى كارى آمده است خداوند مىفرمايد : آنها گروهى هستند كه همنشين آنها بدبخت نمىشود . » « 35 » مىگويم : از طريق خاصّه ( شيعه ) كافى به سند صحيح از ابى عبد اللّه ( ع ) روايت كرده كه فرموده است : « هيچ مجلسى نيست كه در آن نيكان و بدان گرد آيند و بىآن كه ذكر خدا گويند از آن جا برخيزند جز اين كه در روز قيامت مايهء حسرت و افسوس آنها خواهد بود . » « 36 » و نيز از آن حضرت روايت شده كه پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : « هر گروهى كه در مجلسى گرد آيند و در آن ذكر خدا نگويند و بر پيامبرش درود نفرستند . اين مجلس در روز قيامت مايهء حسرت و و بال آنها خواهد بود . » « 37 » و نيز از ابى عبد اللّه ( ع ) نقل شده كه فرموده است : « هر مجلسى كه گروهى در آن گرد آيند و در آن ذكر خدا نگويند و از ما ياد نكنند ، اين مجلس در روز قيامت مايهء حسرت و افسوس آنها خواهد بود ؛ » سپس گفت : « ابو جعفر امام باقر ( ع ) فرموده است :
همانا ياد ما ياد خدا و ياد دشمن ما ياد شيطان است . » « 38 » كافى به سند صحيح از ابى جعفر امام باقر ( ع ) روايت كرده كه فرموده است : « در توراتى كه تحريف نشده نوشته است كه موسى ( ع ) از پروردگارش پرسيد كه : بار الها آيا تو نزديك منى تا با تو راز گويم يا دور از منى كه فرياد كنم ؟ خداوند به او وحى فرمود كه :
اى موسى من با هر كس كه يادم كند همنشينم ، موسى ( ع ) عرض كرد : در آن روز كه
هامش
( 35 ) صحيح بخارى ، ج 8 ، ص 108 ؛ صحيح مسلم ، بطور مختصر ، ج 8 ، ص 68 ؛ حاكم ، ج 1 ، ص 495 ؛ ترمذى ، ج 13 ، ص 89 ؛ المصابيح بغوى ، ج 1 ، ص 148 .
( 36 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 496 ، شماره 1 .
( 37 ) پيش از اين ذكر شده است .
( 38 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 496 ، شماره 2 و 4 .