من اين مسجد را بيست بار خراب و بيست بار آباد رؤيت كردهام و فاصله ميان هر بار پانصد سال بوده است . » « 76 » از اصبغ بن نباته روايت شده كه گفته است : در يكى از روزها كه در خدمت امير مؤمنان ( ع ) در مسجد كوفه بوديم بناگاه آن حضرت فرمود : « اى مردم كوفه ! خداوند فضيلتى به مصلّاى شما داده كه به هيچ كسى نداده است . در آن خانهء آدم ، خانهء نوح ، خانهء ادريس ، مصلّاى ابراهيم خليل و مصلّاى برادرم خضر و مصلّاى من است . همانا مسجدتان يكى از چهار مسجدى است كه خداوند آن را براى اهلش برگزيده است . گويا مىبينم كه آن را در روز قيامت مىآورند در حالى كه دو جامه سپيد در بردارد و شبيه به محرم است و براى اهل خود و كسانى كه در آن نماز گزاردهاند شفاعت مىكند و شفاعتش ردّ نمىشود ، و ديرى نمىگذرد كه حجر الاسود در آن نصب مىشود ؛ و روزگارى فرا خواهد رسيد كه اين مسجد محلّ نماز فرزندم مهدى ( عج ) و مصلّاى هر مؤمن خواهد شد و در روى زمين مؤمنى باقى نخواهد ماند مگر آن كه در آن بوده و يا دلش شيفته و مشتاق آن است . بنابر اين از آن دور نشويد و با گزاردن نماز در آن به خدا تقرّب جوييد و در قضاى حوايج خود به آن رو آوريد ، چه اگر مردم بركتى را كه در آن است مىدانستند از سراسر روى زمين به سوى آن مىشتافتند هر چند بر روى برف و با سينه و سر زانو باشد . » « 77 » در بارهء مسجد سهله امام صادق ( ع ) فرموده است : « اگر عمّ من زيد به آن پناه مىبرد خداوند يك سال به او پناه مىداد . آن جا محلّ خانه ادريس است كه در آن دوزندگى مىكرد ، و همان محلّى است كه ابراهيم از آن جا به سوى عمالقه بيرون آمد ، و جايى است كه داوود از آن جا به سوى جالوت روان شد ، در زير آن تخته سنگ سبزى است كه صورت هر پيامبرى كه خداوند آفريده بر آن نقش بسته است ، از زير اين مسجد گل
هامش
( 76 ) الفقيه ، ص 61 ، باب : فضل المساجد از كتاب صلاة ، شماره 4 ، 14 تا 18 .
( 77 ) الفقيه ، ص 62 ، باب : فضل المساجد از كتاب صلاة ، شماره 19 .