بهتر است تا در مكّه بوده و از اقامت در آن دلتنگ باشى و قلبت به شهر ديگر شيفته و وابسته باشد .
3 - بيم از ارتكاب خطا و گناه در مكّه زيرا اين بسيار خطرناك است و با توجّه به شرافت محلّ سزاوار است دشمنى حقّ تعالى را برانگيزد . ابن مسعود گفته است : در هيچ شهرى بنده به صرف تصميم بر معصيت بىآن كه آن را به عمل درآورد مورد مؤاخذه قرار نمىگيرد جز در شهر مكّه و اين آيه را خواند :
وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ
« 58 » مىگويم : از طريق خاصّه ( شيعه ) روايتى است كه به سند صحيح معاوية بن عمّار از امام صادق ( ع ) نقل مىكند و مىگويد : از آن حضرت در بارهء قول خداوند متعال :
وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ
پرسيدم فرمود : « هر ستمى كفر و بيدينى است و زدن خدمتكار بىآن كه گناهى كرده باشد نيز از همين نوع الحاد است . » اين روايت در الفقيه است « 59 » شيخ صدوق در الفقيه گفته است : در روايت ابو الصباح كنانى از امام صادق ( ع ) آمده كه فرموده است : « هر ستمى كه انسان در مكّه به خودش بكند اعمّ از دزدى يا ستم به كسى يا مختصر ظلمى من آن را الحاد مىدانم » ، و به همين سبب فقيهان پرهيز مىكردند كه در مكّه سكنا گزينند . « 60 » شيخ صدوق در الفقيه گفته است علاء از محمّد بن مسلم از ابى جعفر امام باقر ( ع ) روايت كرده كه فرموده است : « سزاوار نيست انسان يك سال تمام در مكّه اقامت كند . » عرض كردم : چه بايد بكند ؟ فرمود : « از آن جا كوچ كند . و نيز شايسته نيست ساختمانى برتر از كعبه بنا كند . » « 61 » و نيز روايت شده است كه اقامت در مكّه دل را دچار قساوت
هامش
( 58 ) حجّ / 25 . و هر كس بخواهد در اين سرزمين از طريق حق منحرف گردد و دست به ستم زند ما از عذاب دردناك به او مىچشانيم .
( 59 ) الفقيه ، ص 217 ، شماره 35 .
( 60 ) الفقيه ، ص 217 ، شماره 36 .
( 61 ) الفقيه ، ص 218 ، شماره 43 تا 45 .