مصرع اول / سراينده / صفحه
چون لاله به خون جگر آلوده كفن
/ 1 / 348
چون لشكر غم جهان جانم بگرفت
/ 2 / 300
چون مال ملامتست درويشى به
/ 2 / 298
چو هاتف صبح سر برآورد ظهير
/ 1 / 431
چه پرتو است كه اقبال در جهان افكند
/ 1 / 162
چه روزها به شب آوردهاى به راحت نفس
/ 1 / 150
چه شد جانا بدين گرمى كه سوزم درنمىگيرد
/ 1 / 215
چه طالعست ترا يا رب اى دل قلاش
/ ابن يمين / 1 / 307
چه نازى بزلف و خال برون كن ز سر خيال
/ 1 / 340
چيزيست بزرگ و مرد داناش بفهم
/ 2 / 59
چيست اى مرد حكيم اندر ميان آب دان
/ 1 / 358
چيست كان تو را تا بر تو آن آرند
/ 2 / 160
حاجى دگر نبرد قطعا ره منازل
/ 1 / 189
حاشا من و فربهى و ذلّت
/ نزارى / 1 / 516
حاصل شود از لعل تو صد جان به دمى ليك
/ 1 / 188
حال درويش چنانست كه خال تو سياه
/ 1 / 344
حال عالم سربسر پرسيدم از فرزانهاى
/ ابو سعيد ابو الخير / 2 / 103
حبّذا حالت پروانه كه در كوى حبيب
/ 1 / 188
حديث زلف تو در سينه شب فرو آمد
/ 1 / 189
حديث زلف و دهان تو جز كه با تو نگويم
/ 1 / 189
حذر كن اى دل از آسيب روزگار حذر
/ 2 / 185
حقيقت دهنت درنيافت كسى
/ 1 / 188
حكايتى ز دهنش به گوش هوش مىآمد
/ 1 / 189
حكيم هند سوى شهر چين شد
/ 2 / 101
حلاوتيست لب لعل آبدارش را
/ 1 / 189
حلقهء عنبر و بازار گل آشفته كنى
/ 1 / 189
حيران شده يا پيش كدامش ميرم
/ 1 / 171