مصرع اول / سراينده / صفحه
چشم و رويم مىدهند از حلقهء و گوشش خبر
/ 1 / 188
چشمى دارم پر از ديدن دوست
/ ابو سعيد ابو الخير / 2 / 50
چشمى كه هميشه اشك مىبارم ازو
/ 2 / 194
چنان زى كه گر پرسدت كردگار
/ شاهنامه / 2 / 245
چنان شدست ز گرما كه موى خويش از پوست
/ جمال / 1 / 432
چند از اين فضل و عبارت راه بايد رفت راه
/ 1 / 358
چند ازين راه ما
/ سنايى / 2 / 246
چند پرسى كه بندگى چه بود
/ 2 / 67
چو اندهى آيد مشو ناسپاس
/ نظامى / 2 / 298
چو بينى خصم را افتاده در آب
/ 2 / 77
چو پيدا شد مه از حمّام ديدم
/ 2 / 204
چو چشمت در جهان نگذاشت جانى
/ ابن معاويه / 1 / 215
چو حسن خلق محبوب قلوبست
/ 1 / 335
چو دست حكمت او طى كند سجل وجود
/ ظهير الدين فاريابى / 2 / 241
چو ذرهام ز هوا غير از اضطراب نبود
/ كمال الدين اسمعيل / 1 / 398
چو شام شد به شبستان شتاب بايد كرد
/ انورى / 1 / 429
چو صافى بود مرد مقصودخواه
/ 2 / 235
چو صبحدم بدميد از كنار من برميد
/ 2 / 201
چو علم آموختى از حرص آنگه ترس كاندر شب
/ 2 / 203
چو غنچه وقت سحر حلّهپوش مىآيد
/ انورى / 1 / 430
چو گرد از خاك برخيزم بگيرم دامنت روزى
/ 2 / 308
چو گل مىشكفتم به هنگام دى
/ كمال الدين اصفهانى / 1 / 430
چو مجنون شد به خلوت خانه خاك
/ ابو على فالى / 2 / 147
چو مجنون شد به خلوت خانهء خاك
/ نظامى / 1 / 499
چو مشكى جعد شب را شانه كردند
/ اوحدى / 1 / 430
چون تير قضا زند سپرها هيچست
/ 2 / 138
چون ديد نگار داغ يارم بر دست
/ كمال اسماعيل / 1 / 432