* 341 * للمولى الأعظم السّعيد مولانا قطب الدّين الشّيرازى رحمة اللّه عليه
أيا ربّ تخلق ما تخلق * و تنهى عبادك أن يعشقوا
خلقت الملاح لنا فتنة * و قلت أعبدوا ربّكم و اتّقوا
إذا كنت أنت خلقت الملاح * فقل للملاح بنا يرفقوا
و له أيضا عفا اللّه عنه : [ تمتّع من الخضراء فالعيش أخضر . . . ]
تمتّع من الخضراء فالعيش أخضر * و إيّاك و الحمراء فالموت أحمر
و خذ بنت حبّ و أترك أمّ حبابة * ترى النّشوة الكبرى « 1 » و أنت موقّر
يريك خضوعا و الشّراب تنمّرا * و كم بين من يخشى و من يتنمّر *
و له فارسيّا « 2 » : [ يك چند به ياقوت تر آلوده شديم . . . ]
يك چند به ياقوت تر آلوده شديم * يك چند پى زمّرد سوده شديم
آلودگيى بود و ليكن تن را * شستيم به آب توبه و آسوده شديم
و له : [ ويرانى اين مدرسه [ ى ] بىاسباب . . . ]
ويرانى اين مدرسه [ ى ] بىاسباب * نز آتش و باد بود و از خاك
از بس كه زديم جرعه بر ديوارش * شد مست و بهتدريج بيفتاد خراب « 3 »
لكمال [ الدّين ] بن « 4 » إسمعيل الإصفهانىّ
يك شب به برم تنگ چو پيراهن گير * تا پاى تو بوسد لب من دامن گير
دست من مستمند يك شب تا روز * انگار كه خونم است و در گردن گير « 5 »
هامش
( 1 ) ى .
( 2 ) فارسيّا .
( 3 ) خراب حرف ب را ندارد .
( 4 ) ابن .
( 5 ) رباعى فوق در نسخه خطى كتابخانه آية اللّه فاضل خوانسار به شماره 484 بدون ذكر صفحه آمده است اما در ديوان كمال اسماعيل به اهتمام بحر العلومى نيامده است .