پدرش حاج عبد العظيم از شخصيتهاى خوشنام و متديّن منطقه به شمار مىآمد .
آيتاللّه ملكى ايّام كودكى و نوجوانى را در دوران ضعف و انقراض پادشاهان قاجار سپرى نمود . در آن زمان براثر غلبهء اشرار و حملهء خوانين به شهرها و روستاهاى اطراف ، غارت اموال و آزار و اذيّت مردم به اوج رسيده بود . همچنين در اثر حادثهء هولناك ديگر ، يعنى خشكسالى 1336 ق هر روز مردم دستهدسته از گرسنگى در هر كوى و برزن تلف مىشدند . اين مشكلات و فراز و نشيبهاى زندگى از وى شخصيتى قوى و با صلابت ساخت كه در برابر دشواريها ، همواره مقاوم و استوار بود و هرگز از تلاش و كوشش باز نماند و از همان آغاز نوجوانى در كنار پدر ، به كار كشاورزى و تأمين مخارج اقتصادى خانواده همّت گمارد .
تحصيلات
حضور علماى بزرگ در منطقه و ارتباط تنگاتنگ پدر با آنان ، فضاى مذهبى ، فرهنگى مناسبى را در محيط خانواده به وجود آورده بود ، ازاينرو آيتاللّه ملكى از دوران نوجوانى علايق مذهبى و دينى ويژهاى يافت و به اين صفت در ميان مردم و همسالانش ممتاز و معروف شد . از طرفى براثر علاقه به تحصيل علم ، در كنار فعاليتهاى كشاورزى ، آموزش مقدّمات علوم اسلامى و ادبيات فارسى را در زادگاه خود آغاز كرد .
خواندن و نوشتن را از كتب رايج آن زمان نزد اساتيد فن آموخت و خط « مبيّن