صرف و نحو و منطق را نزد پدرش ، و معالم را نزد آيتاللّه ميرزا آقا اصطهباناتى و سيد جعفر فيروزآبادى ، و شرح لمعه را نزد شيخ على محمّد يزدى تلمذ كرد ، و دروس سطح را از محضر آياتى همچون : شيخ ضياء الدّين عراقى ، شيخ على قوچانى و شيخ على گنابادى استفاده نمود .
وى سه سال درس آيتاللّه ملا محمّد كاظم خراسانى را درك نمود ، و پس از ارتحال ايشان از محضر آيات : شيخ الشريعهء اصفهانى ، سيد محمّد فيروزآبادى ، ميرزا محمّد حسين نائينى و شيخ ضياء الدّين عراقى ، و در رجال از علامه سيد ابو تراب خوانسارى ، و كلام را از علامه شيخ محمّد جواد بلاغى بهرهمند و در سن جوانى به درجهء اجتهاد نايل آمد .
سفرهاى تبليغى
نامبرده چند سالى در سامرّا سكونت داشت ، سپس به ايران كوچ نمود و در قم سكونت اختيار نمود ، و مدتى هم از طرف آيتاللّه سيد حسين طباطبائى بروجردى در اهواز و رشت اقامت گزيدند و دو سفر هم به آفريقاى جنوبى ( زنگبار ) و اطراف آن جهت تبليغ داشتند .
از آثار او
1 - أعيان المرعشية .
2 - بيدارى بشر ( در ردّ بهائيت ) .
3 - حاشية على الرسائل .
4 - حاشية على المكاسب .
5 - حاشية على كتاب الطهارة ( از شيخ انصارى ) .
6 - حاشية على كفاية الاصول .