بههرحال مقام بلند علمى و معنوى آن رادمرد ، مورد قبول و عنايت همهء علما و مجتهدين قم بوده است ، بهطورىكه آيتاللّه سيد ابو الحسن حسينى ( متوفّاى 1376 ق ) ، حكايت نمودند كه :
پس از ارتحال مرجع عاليقدر حضرت آيتاللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى ، آن بزرگوار بخاطر برخوردارى از امتيازات لازم ، كانون توجه علماى اعلام براى احراز مقام مرجعيت و زعامت حوزهء علميه قم گرديد و اعاظم حوزه چون : آيتاللّه سيد صدر الدّين صدر و آيتاللّه سيد محمّد حجت و ديگران از ايشان دعوت كردند تا زعامت حوزه را به عهده بگيرند ، ولى معظمله از قبول اين مسئوليت امتناع كرده و تكيه بر كرسى تدريس را ترجيح دادند و از همين راه دانشوران برجستهاى را تربيت نمودند .
ارادت علما
ايشان با وجود كنارهگيرى از زعامت و مرجعيت عامه ، بخاطر علو مقام و منزلت علمى و معنوى ، همواره مورد احترام علماى طراز اوّل قم و مراجع تقليد بود ، چنان كه بين ايشان و آيتاللّه بروجردى صميميت فراوانى وجود داشت و معظمله براى حاج شيخ محمّد مهدى ارزش زيادى قائل بودند و طبق فرمودهء خود حاج شيخ محمّد مهدى ، آقاى بروجردى هر ماه به منزل ايشان تشريففرما مىشدند .
همچنين حضرت آيتاللّه ميرزا هاشم آملى مىفرمودند : « آيتاللّه بروجردى كه از درس تا منزل و از منزل تا حرم با درشكه رفت و آمد مىكردند ، هروقت از چندين مترى شيخ محمّد مهدى را مىديدند ، از درشكه پياده شده و از جلوى ايشان سواره ردّ نمىشدند ، آنها باهم دوست صميمى و وصىّ يكديگر بودند . . . » .
مرحوم آيتاللّه حسينى هم نقل فرمودند كه :
« زمانى مرحوم آقاى بروجردى جلوى حرم مطهّر حضرت معصومه عليها السّلام ، مرحوم آقا محمّد مهدى را ديدند كه عبا به سر كشيده و طىّ مسير مىنمودند ، آقاى بروجردى پيش قدم شده و به ايشان سلام كردند . ولى آقا شيخ محمّد مهدى متوجه