كتاب نقباء البشر آورده : پدر او در سال 1304 ق از دنيا رفته است .
ميرزا على آقا در زمانى كه بيش از بيست سال از عمرش گذشته بود ، ساكن اصفهان شد . حوزهء اصفهان چه از نظر فقهى و فلسفى در بين حوزههاى علميهء شيعه موقعيت خاصى داشت . و اين در زمانى بود كه هنوز حوزهء علميهء قم رونق خاص خود را پيدا نكرده بود . مدارس بسيار فعال ، مدرسين مطلع و كاملا محيط بر بسيارى از علوم ، در عين حال متقى و پارسا قابل توجه بودند ، از جمله حكماى عارف و متألّهى چون : ملا محمّد كاشى و ميرزا جهانگير خان قشقائى و يا در فقه مانند : سيد محمّد باقر درچهاى كه واعظ و متعظ بود و ميرزا على آقا از آنان بهرهء كافى برد .
وى همچنين از محضر آيتاللّه سيد حسين طباطبائى بروجردى در مدت توقف ايشان در اصفهان بخشى از سطح استفاده كرد و مدتها نيز از درس طب حاج ميرزا محمّد باقر حكيمباشى تلمّذ نمود ، چنان كه بعدها مدتى در اصفهان طبابت مىنمود .
وى در نجف اشرف نيز تحصيل كرده و از حوزهء كهنسال و پربركت اين شهر در جوار آستان مبارك علوى بهرهها برد . از جمله در آنجا از محضر آيات : ملا محمّد كاظم خراسانى و سيد محمّد كاظم طباطبائى يزدى و شيخ الشريعهء اصفهانى استفاده برده است .
او در معرفت و دانش سرآمد بود و مورد وثوق و اعتماد همهء مردم اصفهان ، كه اوقات او صرف تربيت و ارشاد خلق مىشد . زندگى ساده و بىآلايشى داشت ، و اين موضوع در همهء ابعاد زندگى او به چشم مىخورد ، و سادهزيستى و قناعت او مشهور بود . بهطورى كه حجرهاى در مدرسهء صدر اصفهان داشت كه معمولا روزها در همان مدرسه مىماند و با غذاى اندك قناعت مىنمود ، و گاهى جلسهء درس را در ميان گلهاى باغچه تشكيل مىداد .
نفوذ و تأثير كلام او بسيار بود و زمانى كه به منبر مىرفت و جهت ارشاد و تنبيه و تزكيه سخن مىگفت ، به مداواى روحى مردم پرداخته ، واعظى بود شيرين بيان و
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 1134
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١١٣٤