سيّد حسين مكّى ( 1342 - 1420 ق )
حاج سيد حسين فرزند سيد ناصر على و نوهء سيد عيسى حسينى ، ملقب به « مكّى » از فضلا و محترمين معاصر بود .
وى در 12 / ذىالحجه / 1342 ق در مشهد مقدس تولد يافت .
جدّش اهل « قرهباغ » غزنه افغانستان است كه از آن منطقه به مشهد مقدس مهاجرت كرد و سلسله نسبش به حضرت زيد شهيد عليه السّلام مىرسد .
سيد حسين مقدمات و ادبيات را در مشهد نزد شيخ على محمّد بربرى آموخت . سپس بهسوى قم رفت و چند ماهى توقف نمود . آنگاه در سال 1364 ق وارد نجف اشرف شد و سطح را نزد ميرزا حسن يزدى و سيد اسد اللّه مدنى آذرشهرى به پايان برد . خارج را هم از محضر آيات : ميرزا عبد الهادى شيرازى ، ميرزا حسن يزدى ، سيد محسن طباطبائى حكيم ، سيد محمود شاهرودى ( مدت كوتاهى ) و سيد ابو القاسم خوئى استفاده نمود . نيز مدتى از درس حكمت آيتاللّه شيخ حسين وحيد خراسانى بهرهمند شد و خود به تدريس ادبيات و مقدمات پرداخت .
مكى در سال 1374 ق بنا بر تقاضاى عدهاى از اهالى آبادان به آن ديار رفت و به خدمات مذهبى و اجتماعى اهتمام نمود . جلسات سيّار هفتگى برگزار مىكرد و پس از قرائت دعاى ندبه مشغول بيان احكام و وعظ مىشد . در « مسجد الزهراء » آبادان به اقامهء جماعت و گفتن تفسير قرآن و هدايت خلق اهتمام داشت . تأسيس مساجد و اماكن مذهبى و فرهنگى و درمانگاه و اعزام مبلغ و مبارزه با انديشههاى كج و گمراه ، از جمله خدمات چندين سالهء ايشان در آبادان است .
وى اهل مطالعه و بحث بود و بيش از هشتاد جلد از كتاب شريف « بحار الأنوار » را مطالعه كرده كه در اثر ضعف بينائى ، موفق به مطالعهء اجزاى ديگر آن نشد .