سيّد حسين حائرى تنكابنى ( ح 1297 - 1386 ق )
سيد حسين حائرى فرزند آيتاللّه سيد محمّد على حسينى و نوهء سيد صادق تنكابنى .
در حدود سال 1297 ق در نجف اشرف ديده به جهان گشود .
پدرش از فقها و دانشمندان عتبات عاليات به شمار مىرفت كه در سال 1317 ق در نجف اشرف درگذشت ، به نقباء البشر 4 / 1449 و بزرگان رامسر 188 رجوع شود .
سيد حسين ، دروس دينى خود را نزد آيات : شيخ محمّد على مدرسى چهاردهى ، سيد مصطفى كاشانى ، ميرزا على شيرازى ، شيخ محمّد حسين غروى اصفهانى و سيد ابو الحسن اصفهانى در نجف اشرف و حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى در قم گذرانيد .
وى از نجف اشرف به كرمانشاه رفت و پس از چندى در سال 1342 ق به قم مهاجرت كرد و تا آخر عمر در محلهء سر حوض زيست . سفرهائى به مصر و روسيه داشت و تسلط به چند زبان خارجى نيز پيدا كرد .
در وعظ و ارشاد دهن گرمى داشت كه مورد توجه عامه بود . از ديگر ويژگيهاى ايشان : حفظ خطب نهج البلاغة ، اشعار زيادى از شاعران عربزبان و داراى خطى خوش و صفحهبندى زيباى نگارشى بود .
از آثار او
1 - شرحى بر ارشاد ( از شيخ مفيد )
2 - ترجمهء لهوف ( از ابن طاوس )
3 - ديوان اشعار
نامبرده در چند سال آخر عمر خود دچار سكتهء ناقص گرديد و در منزل بسترى