استاد عبداللهى پس از سپرى كردن دوران تحصيلى خود ، مدت كوتاهى به استخدام آموزش و پرورش درآمد و در اطراف سيرجان به تعليم نوباوگان پرداخت .
سپس به ثبتاسناد منتقل شد و بنا بر موقعيت شغلى در قسمت ثبتاسناد و املاك در سال 1326 ش به قم رفت و تا آخر عمر آنجا زيست و پس از بازنشستگى در سال 1344 ش ، در ابتداى خيابان چهارمردان به شغل كتابفروشى و عتيقهفروشى روى آورد .
نامبرده از سال 1314 ش براثر استعداد درونى به سرودن اشعار مختلف پرداخت و نمونههايى از اشعارش در روزنامههاى قم ، مانند :
استوار ، پيكار مردان ، سرچشمه و برخى نشريههاى ادبى درج شده است .
استاد سيد محمّد باقر برقعى در « سخنوران نامى معاصر ايران » خود دربارهاش چنين مىنويسد : « . . . نوا دربارهء آغاز شاعرى خود چنين مىنويسد : « در همان اوان جوانى به سرودن شعر علاقهمند بودم . در سيرجان از اساتيد فن ، مرتضى قلى ستودهنيا و حاج شيخ عبد المحسن و اخوى او شيخ محمود محسنى استفاضه نمودم و از على اكبر سعيدى سيرجانى و دكتر احمد ناظرزاده كرمانى و همايون تجربه كار كسب فيض كردم » .
عبداللهىنگار در سال 1326 ش به شهر قم انتقال يافت و در ادارهء ثبت اين شهر مشغول انجاموظيفه گرديد و در ايام تعطيل به محافل ادبى تهران مىرفت و از محضر اساتيد شعر و ادب بهره مىگرفت و در قم نيز در انجمن ادبى آن شركت مىنمود . وى در ميان شعراى معاصر ايران به اشعار محمّد حسن رهى معيرى و دكتر
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 377
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص٣٧٧