وى در فروردين / 1302 ش در بخش « ميامى » شاهرود متولد گرديد .
پدرش از فضلاى ميامى بود و تحصيلات عالى خود را در سبزوار و نيز در مشهد مقدس نزد ميرزا محمّد آقازاده خراسانى به پايان رسانده بود . از جملهء آثار او :
زبدة الاسرار در حكمت و يادداشتهائى در طب قديم . او در سال 1334 ش در شاهرود درگذشت و در زادگاه خود « ميامى » مدفون شد .
شيخ احمد على مقدمات را نزد پدرش آموخت و در حدود سن 22 سالگى به مشهد مقدس رفت و مطول را نزد شيخ محمّد تقى اديب نيشابورى و قوانين الاصول و شرح لمعه را نزد سيد احمد يزدى « نهنگ العلماء » و نزد شيخ محمّد كاظم دامغانى رسائل را ، و نزد شيخ هاشم قزوينى كفايه را ، و نزد ميرزا مهدى اصفهانى عرفان را ، و نزد شيخ مجتبى قزوينى شرح منظومه را ، و تفسير را نزد شيخ حبيب اللّه گلپايگانى و يك سال از محضر آيتاللّه ميرزا احمد كفائى خراسانى خارج فقه استفاده نمود .
وى در حدود سال 1367 ق به قم رهسپار گرديد و خارج را از محضر آيات :
سيد محمّد حجت كوهكمرى ، سيد صدر الدّين صدر ، سيد محمّد تقى خوانسارى ، سيد حسين طباطبائى بروجردى ، شيخ عباسعلى شاهرودى و سيد محمّد رضا گلپايگانى بهرهمند گرديد . حكمت را از محضر شيخ محمّد مهدى مازندرانى « امير كلائى » و سيد روح اللّه خمينى فرا گرفت .
در نجف نيز از محضر آيات : سيد حسين حمّامى ( مدت كوتاهى ) ، سيد محسن طباطبائى حكيم ، سيد محمود شاهرودى و سيد ابو القاسم خوئى جمعا به مدت سه سال استفاده نمود و از اساتيد خود اجازاتى دريافت داشت و به قم بازگشت و به تدريس و ارشاد و تربيت طلاب پرداخت .
از آثار او
1 - اسلام و عقايد .
2 - اللباس المشكوك ( تقريرات بروجردى ) .