شيخ احمد فردوس مكان مازندرانى ( 1289 - 1363 ق )
شيخ احمد فردوس مكان ، از علماى وارستهء شهرستان بابل بودند .
وى فرزند گرانقدر حجة الاسلام ملا على رضا بهنميرى بوده و در سال 1250 ش پا به عرصه گيتى نهادند و تحت سرپرستى پدرى روحانى و مادرى مؤمن پرورش يافتند .
معظمله پس از طى مقدمات در بابل جهت كسب معارف الهى و نيل به مدارج عالى علمى و به منظور استفاده از علماى بزرگ عراق راه سامرا و نجف اشرف را در پيش گرفت و طى 15 سال اقامت در عتبات عاليات از خرمن پربار علماى اعلام و اكابر فقه و اصول حضرات آيات : ميرزا محمّد حسن شيرازى ، ميرزا محمّد تقى شيرازى ، شيخ محمّد فاضل شربيانى و شيخ محمّد حسن مامقانى خوشهچينى نمود و به مقامات رفيع علمى نايل و به اخذ اجازهء اجتهاد از آن بزرگواران مفتخر گشت .
آنگاه به بابل مراجعت و جهت اداى تكليف و نشر معارف دينى ، ضمن اقامهء جماعت به خدمت و ترويج احكام و مبانى دين پرداخت و به تدريس و تربيت شاگردان فراوانى نيز همت گماشت كه از جملهء ايشان مىتوان به : آيتاللّه سيد موسى مازندرانى و آيتاللّه سيد على بهشتى ( مد ظله العالى ) اشاره كرد .
آن بزرگوار در طول حيات خود بسيار ساده زيست و از زخارف دنيا چشم پوشيد و در راه نشر معارف دين بسيار پرتلاش و خستگىناپذير بود و در اين امر هرگونه سختى را به جان و دل خريدار بود با قبول زحمت فراوان ، در عين بزرگى مقام و منزلت علمى به روستاهاى دوردست با وسائل آن روز سفر مىكرد و به امور تبليغى مىپرداخت بهطورىكه هنوز هم مراتب اخلاص و سخنان جذّاب و دلنشين و خاطرات خوش همنشينى با ايشان و تواضع وى ، زبانزد كهنسالان و