مهدى حائرى » را براى يادگيرى علوم و فنون اسلامى و تهذيب اخلاق و تعلّم خط به طور خصوصى به ايشان سپرد .
پس از وفات آيتاللّه حائرى ، در درس آيتاللّه سيد محمّد حجت كوهكمرى شركت جست ، و پس از ساليانى تلاش و كوشش به درجهء رفيعهء اجتهاد نايل گشت .
وى از حواريون آيتاللّه حجت بود و بسيار مورد توجه استاد قرار داشت و پس از هجرت آيتاللّه سيد حسين طباطبائى بروجردى به قم به صورت مختصر از مباحث آن استاد نيز بهره برد . او در همان اوان هجرت به قم با صبيهء مكرمهء شيخ مرتضى قمى - برادر محدّث گرانسنگ شيخ عباس قمى - وصلت كرد و از اين رهگذر با حاج شيخ عباس قمى رابطهء دوستى بسيار صميمى برقرار ساخت . در ايامى كه محدّث قمى در نجف اشرف حضور داشت ، وى نامهاى بسيار اديبانه با خط بسيار نيكو براى او نگاشت . چندى بعد شيخ عباس خود به ديدن وى آمد و وقتى از علت آمدن وى سؤال كرد ، فرمود : من ديدم هرگونه مكتوبى در جواب نامهء شما بنگارم نمىتوانم حق آن را ادا كنم و نظيرش را به شما ارسال نمايم ، چارهاى نديدم جز آنكه حضورا به نامهء شما پاسخ دهم .
خوشنويس ، از قدماى حوزهء قم به شمار مىرفت و صاحب شخصيت بسيار نيك و پسنديده بود . زهد طاقتفرسا ، اخلاق نيكو ، نفس پاكيزه ، تعمق در علوم اسلامى و فنون هنرى به ويژه خط ممتاز ، او را از ديگر اقرانش متمايز ساخته بود » .
آثار قلمىاش
1 - تاريخ اسلام ، در سه دفتر .
2 - حاشيه بر تاريخ وصّاف .
3 - كتاب البيع ، از تقريرات درس مرحوم آيتاللّه حجت .
سرانجام در 18 / رجب / 1414 ق مطابق با 11 / دى / 1372 ش در پى بيست سال بيمارى و خانهنشينى و در اثر سكتهء قلبى در قم جهان خاكى را وداع گفت .