را از ميرزا آقا دامغانى استفاده نمود . وى در هنگام ورود به حوزهء علميهء قم و احساس ضعف ادبيات طلاب ، شروع به تدريس كتب مختلف ادبى نمود و شاگردانى بس فراوان تربيت كرد .
آقاى شيخ محمّد رازى در « آثار الحجه » ايشان را اينطور توصيف مىكند :
« از زمان ورودم به قم در 1357 ق تاكنون كه ايشان را ديدهام ، به پارسائى و تقوا يافتهام ، كه با كمال سادگى و مناعت و اقتصاد زندگى كرده و غالبا به تدريس اشتغال داشته است » .
آقاى شيخ محمود طيّار در كتاب خطى خود « دانشوران مراغه » ، دربارهء ايشان چنين نوشته است : « ميرزا ابراهيم معروف به « خوشنويس » ، از اساتيد حوزهء علميهء قم و از خطوربط بسيار عالى و ممتاز برخوردار بود .
وى در حدود سال 1318 ق در روستاى « آتشبغ » از توابع شهرستان مراغه ديده به دنيا گشود . در دامان خانوادهاى متدين و باتقوا پرورش يافت . در اوان جوانى براى تحصيل علوم اسلامى به مراغه رفت ، و در « مدرسهء مسجد جامع » به فراگيرى مقدمات و سطوح متوسط پرداخت و در همان ايام به علت مشكلات مالى سخت - كه گريبانگير بسيارى از طلّاب بود - با ساخت و فروش مركّب خاصى كه از دودهء برنج به عمل مىآمد و از ابتكارات خاص ايشان بود امرار معاش مىنمود . وى پس از مدتى به تبريز رفت و در آنجا با فقيه سترگ و دانشمند مبارز آيتاللّه ميرزا صادق تبريزى آشنا شد ، و توسط ايشان به لباس مقدس روحانيت مفتخر گرديد .
علامه خوشنويس پس از تكميل تحصيلات سطوح براى ادامهء تحصيل به شهر مقدس قم مشرف شد ، و در مجلس درس آيتاللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى شركت جست . و مورد توجه و عنايت استادش قرار گرفت ، و در همان ايام كه بيش از چند سال از هجرت ايشان به قم نمىگذشت آوازهء اخلاق نيكو ، حسن سريره ، زهد و ورع بسيار زياد و خط عالى و ممتازش در محافل و مجالس پيچيد ، و از خواص آيتاللّه حائرى گرديد . به طورى كه فرزند كوچك خود ، استاد « شيخ
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 190
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١٩٠