امراى عظام نعش او را به روضهء حضرت معصومه عليها السّلام برده مدفون ساختند و به تعزيت پرداختند .
مؤلف گويد : شاه صفى مزبور پادشاهى سفاك و ظالم بوده و در زمان سلطنت خود بسيارى از شاهزادگان و وزراء و امراء را كشت بنابراين معلوم نيست قرب جوار مرقد فاطميه عليها السّلام براى او فائده داشته باشد .
ديگر شاهعباس ثانى است : بقعهء او در جنب مقبرهء شاه صفى واقع و از بناهاى شاه سليمان است و از سنگهاى مرمر بسيار عالى ممتاز بنا شده . كتيبهء اين بقعه هم به خط ثلث محمّد رضا امامى اصفهانى است كه سورهء جمعه را به روى سنگ مرمر نوشته و در سنهء 1077 حجارى شده و اتمام بقعه در سنهء يكهزار و هفتاد و هشت بوده .
در روضة الصفاى ناصرى مىگويد : سنهء يكهزار و هفتاد و هفت هجرت در هنگام رجوع از مازندران به عراق و اصفهان كوكب دولتش راجع و ماه سلطنتش در محاق واقع گرديد ، در دامغان به جوار ملك منان پيوست ، امراى عظام نعش آن سلطان با احتشام را در تخت روان نهاده در جوار حضرت معصومه عليها السّلام چون گنج به خاك سپردند و اين اشعار در پايين صندوق شاهعباس در سنگ مرمر نوشته شده :
جمشيد به اخلاص ز شاه اسلام * چون منصب توليت گرفت از انعام
طاهر به نيابتش مشرف چون شد * صندوق به سركارى او گشت تمام
يك شعر ريخته و ناخوانا است .
از سيم و زر خزانه تحويلش داد * با راستى اين مزار را كرد تمام
بر مرقد پاك پدران زندهء ناس * يعنى صفى ثانى افلاك اساس
صندوق چو ساخت عقل تاريخش گفت * « صندوق مزار شاه عالم عباس »
ناگفته نماند كه مرافق و طنابى دور روضهء منوره از بناهاى شاهعباس ثانى است .
چنان كه در يكى از آن مرافق اين قطعه بر روى سنگى منقور و حجارى شده است :