[ 346 ] عبد اللّه بن حسين بن على بن ابان بلخى صفّار
ابو القاسم عبد اللّه بن حسين بن على بن ابان بلخى صفّار ، از مشاهير علماى بلخ است .
وى به بغداد رفت و در محلهء سكّه نعيميه شهرك منصور ساكن شد و در آن شهر به تدريس علم حديث پرداخت . او رواياتش را از طرق عبد الاعلى بن حماد النرسى و سوّار بن عبد اللّه قاضى نقل كرده است . نيز محدّثانى چون ابو الحسين بن منادى ، عمر بن بشران السكرى و ابو حفص بن زيّات و على بن عمر حربى ، رواياتى را از طريق او نقل كردهاند « 1 » .
عمر بن بشران مىگويد : ابو القاسم عبد اللّه بن حسين بلخى در حفظ روايات امين و در نقل آنها ثقه است . او در ماه رجب سال 307 ه . درگذشت « 2 » .
عن ابى القاسم عبد اللّه بلخى باسناده ، قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله : ما تحّاب رجلان فى اللّه ، الّا كان أفضلهما أشدّهما حبا لصاحبه « 3 » .
آن حضرت فرمود : براى رضاى خدا دوستى بين دو كس وجود ندارد ، مگر يكى از آن دو ديگرى را بيشتر دوست بدارد .
[ 347 ] عبد اللّه بن حكيم فاريابى
عبد اللّه بن حكيم فاريابى ، از محدّثان بزرگ عصر خود به شمار مىرفت . وى زادگاهش را به قصد سمرقند ترك گفت و در آن شهر سكنا اختيار كرد و به درخواست علماى آن ديار به تدريس حديث پرداخت . او از جمله شاگردان ابو عون حكم بن سنان باهلى بصرى بود . وى رواياتش را از طريق او نقل كرده است . نظير اين روايت :
هامش
( 1 ) - تاريخ بغداد ، ج 9 ، ص 440 .
( 2 ) - المنتظم ، ج 8 ، ص 21 ؛ لسان الميزان ، ج 3 ، ص 755 ؛ تاريخ الاسلام ، ذهبى ، حوادث سالهاى 301 - 310 ، ص 211 .
( 3 ) - تاريخ بغداد ، ج 9 ، ص 440 .