قم ، مشهد و مناطق ديگر وجود دارند و هركدام مصدر خدمات هستند . وى پس از 7 سال به يكّه ولنگ مراجعت كرد . مردم تركستان بهويژه بلخاب از او دعوت كردند ، ولى با مخالفت شديد مردم يكّه ولنگ روبرو شدند و كار به مشاجره كشيد تا بالاخره مردم با اين دعوت موافقت كردند و آن عالم عارف عازم تركستان شد و در يكى از روستاهاى بلخاب به نام گلورز سكونت اختيار كرد . وى از اين تاريخ به بعد در مدرسه عالميه دهنه شرط مشغول تدريس شد و مدت 30 سال سمت استادى اين مدرسه را به عهده داشت .
وى در بسيارى از علوم متداول تبحّر داشت ؛ بهويژه در فقه زبانزد خاص و عام بود و در بيان احكام يد طولايى داشت . از طرف بزرگان سانچارك خاصه حاج سيّد اسحاق وكيل از وى دعوت به عمل آمد كه در مدرسهء شهمرد تدريس نمايد . او اين دعوت را قبول كرد و به سانچارك رفت و چندين سال در آن مدرسه مشغول تدريس شد و فضلاى زيادى تربيت كرد كه فعلا تعدادى از آنها در حوزههاى علميّهء نجف ، قم و مشهد حضور دارند .
اين عالم ربّانى و فاضل صمدانى در طول عمر با بركتش هشتبار به زيارت ثامن الائمه مشرف شد و چهار مرتبه به زيارت عتبات عاليات و قدس شريف و شام سفر كرد و نيز چند مرتبه به زيارت حرمين شريفين مشرّف شد .
او در اواخر عمر نعمت بينايى را از دست داد . سرانجام در سال 1360 ش ، براى آخرينبار راهى مشهد مقدس شد و مدت 8 سال در جوار ثامن الائمه اقامت گزيد . در سن 105 سالگى به تاريخ هفدهم آبانماه 1368 ش جهان را بدرود گفت و به اجداد طاهرينش پيوست ، عاش سعيدا و مات سعيدا « 1 » .
[ 487 ] عليم اللّه بن عتق بلخى
عليم اللّه بلخى ، در سال 1109 ه . ديده به جهان گشود و در سال 1202 ه . دار فانى را وداع گفت . اين دانشمند از نظر علمى گوى سبقت را از ديگر معاصرانش ربود و تأليفات
هامش
( 1 ) - زندگينامهء علماى بلخ ( خطى ) ، ورق 29 .