سپرده شد و آن تل به تل خواجه ابو بكر معروف است . از او دو اثر به نامهاى كتاب جامع و المسند باقى مانده است « 1 » .
بنا به گفتهء كتاب اللباب ابو بكر عبد اللّه بلخى طرخانى از جمله علمايى بهشمار مىرفت كه در اكثر علوم ، مانند ادبيات ، طب ، علم الحديث ، الدراية و فقه مجتهد بود و بسيارى از علما و شيوخ بخارا از او روايت نقل كردهاند « 2 » . ابو بكر عبد اللّه بلخى از جمله شاگردان محدّث بزرگ ابو اسحاق ابراهيم بن يوسف ماكيانى بوده و از او رواياتى را نقل كرده است « 3 » .
[ 372 ] عبد اللّه بن محمّد بن على بن جعفر بلخى
ابو على عبد اللّه بن محمّد بن على بن جعفر بن ميمون بن زبير بلخى ، از مورّخان ، محدّثان و حافظان بلخ بود . وى در زادگاهش به فراگيرى دانش پرداخت . او علوم فقه و حديث را در خدمت قتيبة بن سعيد بغلانى ، ابراهيم بن يوسف فقيه ماكيانى بلخى ، على بن حجر ، هدية بن عبد الوهّاب ، يحيى بن موسى خت و محمّد بن يحيى ذهلى آموخت و از بزرگان ديگر نيز استفاده برد « 4 » .
ابو حامد بن شرقى نيشابورى و بسيارى ديگر از محدّثان خراسان از طريق وى رواياتى را نقل كردهاند . حافظ ابو على از بلخ به بغداد هجرت كرد . او در آن شهر كرسى تدريس نهاد و عدّهء زيادى از محدّثان عراق چون محمّد بن مخلد دورى بلخى ، عبد الباقى بن قانع ، ابو بكر شافعى ، محمّد بن عمر بن جعانى و ديگران رواياتى را از طريق او نقل كردهاند « 5 » .
خطيب بغدادى او را ستوده مىگويد : وى روايات فراوانى را از حفظ داشت و در
هامش
( 1 ) - تاريخ ملّازاده ، ص 54 .
( 2 ) - اللباب ، ج 2 ، ص 85 .
( 3 ) - تهذيب الكمال ، ج 2 ، ص 252 .
( 4 ) - تاريخ بغداد ، ج 10 ، ص 93 ؛ سير اعلام النبلاء ، ج 13 ، ص 529 ؛ تذكرة الحفاظ ، ج 2 ، ص 690 .
( 5 ) - همان منابع .