مبارزين را تشكيل دادند و عبد الرضا غنيان از سران آنها به شمار مىرفت .
هيئتهاى مذهبى در مسجد محراب خان گرد آمدند و اصناف و مجامع دينى مشهد طى طومارى ناراحتى و اعتراض خود را به تصويب لايحه انجمنهاى ايالتى و ولايتى در اختيار آيتاللّه ميلانى گذاشتند و ايشان رونوشت را به نخستوزير فرستاد .
غنيان پس از بازگشت از سفر قم ( 1343 ش ) آنچنان مجذوب امام خمينى شد كه تنها خط او را برگزيد ، به خصوص كه مرحوم استاد شيخ مجتبى قزوينى با آنهمه احتياط به او گفته بود :
« حمايت آقاى خمينى بر همه فرض و لازم است . » از آن تاريخ كارگاه نجارى غنيان يكى از بزرگترين ستادهاى زيرزمينى مبارزاتى رهروان راه امام بود . رابطه او با امام بهوسيله روحانيون متعهد همواره برقرار بود به حدى كه در سال 1346 ش شهيد آيتاللّه سعيدى طى معرفىنامهاى او را به عنوان « امين » به پيشگاه رهبر امت در نجف فرستادند ، غنيان در شرايط بسيار دشوار خود را به امام رساند و امام پس از قرائت نامه آيتاللّه سعيدى به غنيان فرمودند :
« اين معرفىنامه سخت مورد قبول ماست » و گزارشات خراسان را جويا شدند ، غنيان گزارش داد : بردن نام شما بزرگترين جرم و توزيع رساله ممنوع و عزيزان ما كه در خط شمايند ، محروم و محبوس و خانوادههاى آنان سخت مبتلا هستند . امام به غنيان وكالت تام دادند تا هرچه مىتواند وجوه دريافت و به مصرف انقلاب برساند . از آن روز غنيان نهچندان مخفى ، بلكه فعال و با حركتى مكتبى به سرپرستى انقلابيون و توزيع نوشتههاى امام كه از بندر بصره مخفيانه بهوسيله بلمهاى ماهيگيرى به ايران حمل مىشد ، پرداخت و آثار و افكار امام را آنچنان در خراسان گسترش داد كه در زلزله فردوس و گناباد در سال 1347 ش تودههاى مصيبتزده كاملا مىدانستند كه خدمات امدادى از ناحيه امام خمينى
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 184
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص١٨٤