و از مرقعات و قطعات : يازده قطعه به قلمهاى دو دانگ و نيم و كتابت خفى و ممتاز و عالى و خوش ، با رقمهاى « شاه محمود النيشابورى » و « شاه محمود » و « محمود » و « شاه محمود نيشابورى » و يكى با تاريخ 965 ه . ق در كتابخانه سلطنتى تهران موجود است . و 93 قطعه از مرقع امير غيب بيك ، به قلمهاى از چهاردانگ تا غبار ممتاز و عالى ، همگى با رقم ، از جمله « جهت » فرزند ارجمند محمد حسين تحرير شد ، العبد شاه محمود النيشابورى ، با تاريخ 929 ه . ق و . . . در كتابخانه خزينه اوقاف استانبول مىتوان اشاره كرد . « 1 »
رسول سعيدىزاده
( 135 ) نيشابورى - عطاء اللّه ( - 919 ه . ق )
سيد امير برهان الدّين عطاء اللّه نيشابورى متخلص به « عطايى » . « 2 » وى در نيشابور متولد شد ، در جوانى به هرات رفت و به كسب علم عروض و صنايع و بدائع شعرى پرداخت و در آن علم مهارت يافت ، سپس در مدرسههاى « اخلاصيه » و « سلطانيه » به تدريس مشغول گرديد . « 3 » در پايان زندگى نابينا شد و از هرات به مشهد آمد . « 4 » اواسط شوال 919 ه . ق در همانجا درگذشت . « 5 » و در رواق دار السياده دفن شد . « 6 »
از جمله آثار وى « رساله قافيه » و « صنايع و بدائع شعرى » است . « 7 »
اين قطعه از اوست :
به حمد اللّه كه شد حاصل جهان را رونق كامل * ز فرّ رافت شامل ز عدل خسرو عادل
هامش
( 1 ) - مهدى بيانى : پيشين 1 / 304 - 305 .
( 2 ) - محمد مظفر حسين صبا : تذكره روز روشن / 554 .
( 3 ) - خواند مير : حبيب السير 4 / 353 .
( 4 ) - محمد مظفر حسين صبا : پيشين / 554 .
( 5 ) - خواند مير : پيشين 4 / 353 ، غلامرضا رياضى : دانشوران خراسان / 280 .
( 6 ) - محمد حسن خان اعتماد السلطنه : مطلع الشمس 2 / 714 .
( 7 ) - خواند مير : پيشين 4 / 353 ؛ سعيد نفيسى :
تاريخ نظم و نثر در ايران 1 / 324 ، ذبيح اللّه صفا : تاريخ ادبيات در ايران 5 / 401 .