مولانا رخصت اقامت در مشهد مقدس را طلبيد و در مدرسه قدمگاه حضرت واقع در چهارباغ سكونت اختيار كرد .
مولانا بيست سال در اين مدرسه بسر برد . در اين مدت عمرش به زيارت و عبادت و كتابت قطعات و تربيت شاگردان گذشت . « 1 » از شاگردان معروف وى مىتوان به سليم نيشابورى ، حاج محمد تبريزى ، محمد حسين باخرزى ، سلطان محمود تربتى ، قطب الدّين يزدى و قاضى احمد قمى اشاره كرد . « 2 »
طبق گفته معاصرانش ، شاه محمود داراى اوصاف حميده و صفات پسنديده بود . « 3 » وى تا آخر عمر مجرد زيست و در مشهد خويشاوندى نداشت . از هيچ جا درآمدى كسب نمىكرد و زندگيش بهوسيله حق الكتابه مىگذشت . « 4 »
مولانا ذوق شعرى داشت ، قصيده و غزل و رباعى را نيكو مىسرود . ابياتش پانصد بيت است كه اكثر آنها در كتاب « تذكرة الشعراء » قاضى احمد قمى آمده است . « 5 »
او را قصيدهاى است در مدح امام رضا عليه السّلام كه در پاى مناره در راهرو دار السياده نصب شده است :
الهى همه عمر محمود كاتب * اگرچه به عصيان سيه كرده دفتر
به حرف خطايش خط عفو دركش * به حق على بن موسى بن جعفر
ترحم كه هستم قليل البضاعه * به غفلت بسر برده اوقات يكسر
دمادم ز ياد گناهان ماضى * به اشك ندامت كنم چهره را تر
به فضل خود اى پادشاه خطابخش * به خط خطايش بكش خط سراسر « 6 »
از غزليات اوست :
باز طواف كعبه كوى تو دارم آرزو * مسجد و محراب ابروى تو دارم آرزو
هامش
( 1 ) - قاضى احمد قمى : پيشين / 88 - 89 .
( 2 ) - همان / 89 ؛ مهدى بيانى : پيشين 1 / 298 .
( 3 ) - مهدى بيانى : پيشين 1 / 296 .
( 4 ) - قاضى احمد قمى : پيشين / 88 .
( 5 ) - همان / 89 .
( 6 ) - همان / 88 - 89 ؛ قاضى احمد قمى : خلاصة التواريخ / 450 .